Grieks pasen

 

Een stropop wordt verbrand

     om middernacht. Bang ben ik.

Zij niet. Zij grijnst

     en lacht. Het zijn háár vlammen

waarmee ze aan het verdwijnen is, in wezen

     neemt van haar niets af.

De kinderen springen

     er zingend omheen.

De jongens knallen,

     nog noemen ze de meisjes

liever laf dan lief.

     Neus, bril en borstkruis

van de pope glimmen.

     Wat is mevrouw Sotiropoulou vrolijk!

Ik krijg een papaverrood geverfd ei.

     Het bevatte andere mogelijkheden

voordat het werd gekookt.

     Het bevat andere mogelijkheden

voordat het wordt gegeten.

     Hetzelfde geldt voor brood en wijn,

als voor alles wat verandert.

     En alles verandert. Ik

 

ben bang en tegelijk ga ik op

     in de pracht van de sterrennacht,

teruglopend door de bloemenwei

     zonder kleuren, waarbij

als een nietige reus ik

     ongetwijfeld veel

vertrap en knak en kneus,

     maar wat een kruidige geuren

komen daarbij vrij!

 

Stel dat over enkele uren

     de zon niet opkomt.

Maar over enkele uren

     komt de zon op.

Maar stel de zon komt op

     en toch blijven de klaprozen zwart,

niet slechts in hun hart,

     de grassen worden niet groen

en de witjes dwarrelen

     als herfstduisterblad.

 

Van zulke gedachten

     word ik bang. Maar

nauwelijks minder dan

     van deze: dat over enkele uren

de zon bloedmooi op zal komen,

     bijna gelijk met het zoemen

boven de wei met paaseirode bloemen,

     zoals dat zich mij nu al

meer dan een half mensenleven

     voordoet in het voorjaar.

Alsof het altijd al zo was.

     Alsof er niets verandert

of aan de hand is. Niets,

     mevrouw Sotiropoulou.

Het is een schande!

     Alles.

 

 

Huub Beurskens

Het gedicht ‘Grieks Pasen’ maakt deel uit van een afdeling met nieuwe poëzie in Huub Beurskens' hybride essaybundel De school aan zee die komend najaar zal verschijnen bij uitgeverij Vantilt.