Dubbelsterren (fragment)

Hoe lang kon zoiets duren? Op het strand bij Eastham,

in het gedempte goudlicht van een parasol, half

in slaap gezongen door de koelblauwe ondertonen

van de oceaan - in zomerstemming, kalm en speels,

maar onbetrouwbaar als een beer in een hertenkamp -,

kenden zij geen angst voor de bodemloze val die zij

in zichzelf maar ook in elkaar ervoeren, en keken

naar de dingen met de glimlach van de Mona Lisa

losjes op de lippen, vastbesloten van alles vooral

de lichte kant te zien, en de duistere te dulden.

 

Ze liepen uren langs het strand, soms helemaal

tot Newcomb Hollow en namen in de schemering

rozig en tevreden de taxi terug naar huis. Opgetild

door de cicaden, golven in de klamme nacht,

lazen zij elkanders huid met vleugelzachte vingers

in de schaduwhuivering van het muskietennet

en begrepen niets dan dit redeloze zeker weten

van hun liefde voor de ander en dus voor zichzelf.

De weken verstreken. Sarah werkte nu doorlopend

aan haar fotoserie over ‘Heilig Water’. Soms was Tosk

 

haar model, danste met een driekroon op

naakt door de branding in de opkomende zon -

en haar foto's toverden hem om tot godenzoon.

Tosk deed hetzelfde op zijn andere manier, schreef

nu en dan een stadsgedicht, plaatste haar op een plein

onder een lantaarnpaal en als zij daar stoer of verlegen,

lief of juist uitdagend stond, dan wolkten de woorden

om haar heen, zag hij kleuren om zelf te benoemen

- er was nog geen naam in geen enkele taal voor -,

en hoorde hij in het ruisend licht dat haar passeerde

 

hoe zij als een liedje uit zichzelf naar voren trad:

‘In leren jack gestoken hoog nymfijnenblonde heerseres

die langzaam tussen claxontaxi's Broadway oversteekt,

het kleine net-niet mollige blozendlief ontklede liefdesdier

op Brooklyn Bridge boven de spiegelbrand in de East River

als de zon ondergaat, Manhattan in de wolken zinkt,

zoals het Oude Waterrijk in schotsen van Antarctica...’

Zie je wel, hij dacht aan haar en hij hoorde taal. Inspiratie,

sure, dit leek meer op toverij. Of hemelse genade. Allebei

waarschijnlijk. Gods toverij. En Sarah haar genade.

 

Langzaam werd het herfst, al zag je daar nog

weinig van: de bossen bleven intact en ook de zon

wist van geen wijken, hoewel hij steeds diffuser

oprees uit de oceaan en de dagen al verkilden.

Maar in hun omhelzingen bleef het zomer,

scheerden de vogels door goudlicht en houtgeur,

zongen de bloemen hun gloedrode wijsjes en snikten

de krekels ontroerd in het nachtgras, wanneer zij

op hun rug elkaar de dubbelsterren wezen die zij

waren voor hun val in elkaars voorzegde armen.

 

 

Pieter Boskma

‘Dubbelsterren’ is een hoofdstuk uit het roman-gedicht De aardse komedie, dat op 21 maart a.s. zal verschijnen bij uitgeverij Prometheus.