KREKELLYRIEK OP HET DORPSKERKHOF

Campagnol Lucien, zeg maar Lucien Kokkerd

(zeg maar niets... Priemt daar niet zijn puntneus

achter de hoek vandaan waar hij zijn adem

inhoudt?), Lucien dus, die Lucien, ligt ook

onder de zoden. Soms steekt tussen de zerken

iets naaldscherps onder arduin of marmer uit;

dan fezelen de doden: ‘Dat is 'm, 't is Lucien!

Je weet wel: Lucien Kokkerd! Hij heeft geen rust

voor hij erachter komt wat al dat dorpsvolk

hier ligt uit te spoken. Doe of je hem niet ziet,

en geen kwaad woord over de buren!’

 

Trinquecoste, Romain voor wie hem beter kent,

houdt tot op het kerkhof even koppig uitverkoop:

Alles moet weg! Hij is zo ongedurig, vindt geen vrede

vóór de hele bups de deur uit is: gebreide truitjes,

van het wachten op een klant verschoten, speeltjes

waar sinds jaar en dag alleen de houtmaden mee

spelen, de roerzeef die dat hevig middaglicht moet

zeven, een knuffelbeest voor peuters uit een tijd

die mét geschiedenis en al is opgeruimd, één paar

espadrilles, weggelopen uit La Grande Vadrouille

met Bourvil, die cactusachtige waar men gerust

een blad van af mag knijpen - stop het in een pot

vol magere aarde en het spul schiet uit...

 

Troulat, Pierrette, die Gasconse kwebbelkont

die ook onder de grond haar draai niet vinden kan,

meldt dat de klanten staan te dringen in de straat,

net nu de winkel is gesloten wegens overlijden. Ach,

was Romain een blad, een stek van eigen cactus,

hij schoot geen wortel in gewijde akkergrond

maar bleef gedijen in die aardse schraalte!

 

Escabasse Nadine, met haar meisjesnaam

Bottemanne, doet nog een rondgang met

haar maaivoeten. Ze heeft een geldtas vol

facturen, nog niet getekend voor voldaan

(hoe groter praler, hoe kwader de betaler!).

Pand neemt ze niet, geen vingerkootje, nee,

geen knekel; zij komt ontvangen wat men

haar man verschuldigd is: Escabasse Marcel,

bij leven doodbidder. Hoe vindt hij rust

voor zijn ziel tussen al dat marmer

dat hier staat te glanzen op de pof?

 

Calmejane Gisèle houdt zich spitsmuisstil;

in haar nieuwe stulp hier is het ook geen leven...

De buren zijn wel wijzer dan dat ze nog maar eens,

als de burgemeester, na vruchteloos aankloppen

aan dodemans deur, om de brandwacht roepen,

vragen om een jakobsladder, de blinden open-

breken, een hemelruit inslaan, voor de doven

preken, dat Calmejane Gisèle - als antwoord

op haar naam: Gisèle Pradat - nóg een keer

van kiekeboe! kan doen.

 

Maïté Vigouroux hompelt als een zombie

rond, ze waagt zich maar eens buiten huis,

die kluis waarin ze levend werd begraven

omdat ze, eigenzinnig, kippig, het ei wou

én het kuiken én die vreemde haan. Maïté

verrijst als zus van Lazarus, bij elke stap

is 't of ze valt en nooit meer op zal staan.

 

Dorpsmuzenzoon Peire Lagarrigue keert weer

tot stof voor een nieuw krekellied

uit as van troubadours en dwaalgeesten

in de keerzang van de eeuwen,

met een mond vol stomme e's

en in zijn Frans de discant van Oc.

 

Ginds rust Durut Arsène, hij ligt er in een plooi

die niemand glad kan strijken; bij leven liep hij al,

zijn kop op zijn knieën, zich een weg te knippen

als een heggenschaar, met twinkellichtoogjes

onder eigen romp omhoog- en rondspiedend,

met z'n stokbrood op pad naar de meisjes

uit jongere jaren toen hij nog kaarsrecht

achter ze aan liep, achter z'n snikkel, achter

al die meiden die hem deden buigen en die

hij liet dansen: Arsène en Madeleine, Arsène

en Marie-Reine, Arsène die in scène

zet wie hij wil zijn: Don Juan Arsène

(al die ogen in zijn rug doen pijn).

 

Daar pijpt Magere Hein en Durut Arsène

walst nu met zijn zeis, hij ligt al dubbel -

geheel in zijn eentje -, hij lacht nog,

maar groen, onder het gazon.

 

 

Stefaan van den Bremt

‘Krekellyriek op het dorpskerkhof’ zal verschijnen in het eerstvolgende nummer van De Brakke Hond (De Brakke Hond 89)