Mevrouw Despina ziet een neushoorn

Nu ze hem beslopen heeft van ver

stokt haar adem om zijn hoorn.

Blijkt hij een moeder.

Grijs en ver kijkt het oog

uit een oudheid van leven

het lijf is gekleid door grond

zo onbekend, dat zij zichzelf

verloren voelt, zonder leidraad

verdwaald op de aardbol.

Wil ze het kalf zijn, wil ze

bestaan en zwaar zijn als zij -

gehuld in dik leer kalm draven

naar struiken, al eeuwen bekend.

 

 

Marjoleine de Vos

‘Mevrouw Despina ziet een neushoorn’ zal te zijner tijd verschijnen in de tweede dichtbundel van Marjoleine de Vos.