Gelukkig gedicht

Ze kwam bij me in de gedaante van een hond van

onduidelijk ras, er was niemand thuis in dat dorp.

Ze kwam zo sloom als honden eigenlijk niet

kunnen naast me lopen, raakte me met geen

haar aan, keek niet omhoog. Bij het korenveld zei ik

 

ga weg en ze antwoordde niet maar

liet haar tanden zien. Ik zal je niet zal je

nooit verlaten. Bofkont die ik was. Nam haar

mee naar mijn huis bij de zee met water en brood,

steekmuggen, leerde haar koken,

 

schoonmaken, zingen. En nu met de zwaluwen, die ze

sinds ze terug zijn nazwemt tot achter de zon

is ze wanneer ze haar klittenvacht buiten hangt en

denkt dat ik niet kijk een vrouw uit dat dorp,

glad als een rots in zee, ze worden niet ouder,

 

verbazend dunne benen, zware enkels.

 

 

Eva Gerlach

‘Gelukkig gedicht’ zal verschijnen in het eerstvolgende nummer van Tirade (nr. 420, september/oktober 2007).