Tramlijn Begeerte

Zo gaat het: je hoort een deur bonzen en de schelp van de ruimte

bruist open; de werkelijkheid schampt langs en laat een lege weg

achter zich heel, terwijl je geschiedenis schroeit er vol van dicht

maar de uitspraak wandelt verder omdat je lippen dat afspraken

 

Zo hoort het: de natuur opent je blad na blad zoals een leerboek

Bladert je door tot je dichtgaat onder de avondwijdte, de Noordelijke

Kroon brandt op je hoofd en je vrucht wil dragen de wind, de Bora

het liefst, of de Harmattan, met hun messen die snijden in het brood

 

van het donker en geboren worden dan je zaden, de naakten die je kleden,

van de kosmos een zoon, kosmetisch, zoneloos, gemorst als korstmos

langs een rotsblok in een atlas die je leest om te reizen: van de dorpsweg

 

naar de tramway, vanwaar een twijg loopt uit een steel tot je afdruk

in de tijd dat je waaide, je wiel van spaken, die langzaam smelten door

de drukke lucht, waarin je hoopt, bij de stam, te sterven als geen ander

 

Jacob Groot