Pendule

Alomtegenwoordig vol minachting hamerde

ze bescheidenheid in onze hoofden. Nu en dan

nam grootmoeder een stoel, klom er op, opende

het patrijspoortje en zette de wijzers naar haar hand.

Lichtjes duizelig gleed ze terug naar beneden

alsof haar vingers daarboven in het kraaiennest

iets onwerkelijk hadden beroerd.

 

Onder het slaan verstomden de gesprekken: dan

keken de vrouwen naar hun nagels of hun borsten

en dronken de vaders van hun bier.

Tante Bea was het meestal, die als eerste rechtstond,

ik ben weg mompelde, haar mantel van de kapstok

haakte en iedereen een hand gaf, altijd beginnend

met de vrouw die haar had gebaard.

 

Vanaf het donkere erf stroomden de vrieskou

en het rieken van de beek. Intussen wees

de bladgouden pijl verwijtend naar de man

die voor ons stierf en altijd in mijn richting keek.

 

 

Philip Hoorne

‘Pendule’ zal begin mei verschijnen in het eerstvolgende nummer van Bunker Hill.