Steven! (fragment)

[...]

     Zo zag Steven schimmen eerst: het vitriool

Der wijzen en het uiterst vluchtige

Harmoniak, de hermetische meidauw in

Dat niet aflatende gevang van hemel-

Koepel, hersenpan: het destilleerglas.

En pas later in die schimmen spoken

Toen hij ze najagen ging, zoals een kind

Geneigd is zijn eigen schaduw voorbij

Te willen lopen en, zichzelf schaduwend,

Over eigen schijnbewegingen struikelt.

     Onbegrijpelijk werd zo wat letterlijk

Onvatbaar was, en het onvatbare,

Opgevat als ding, ook weer ter zijde

Geschoven. Voor wie U aan wilde raken

Zou U wijken en kromtrekken tot halve

Cirkelboog, zich tot arcade boven hem

Verheffen en tot enge poort verworden

Wanneer hij erdoorheen wilde gaan. Was het

Daarom dat U, moeder, mater, zich zo

Makkelijk materialiseren liet

In de negatie en dat men zich van U

Had afgekeerd uit wrevel nooit de hand

Te zullen leggen op datgene waar men

Met het verstand slechts bij kan? Of was het,

Wat het ook was dat men zich verwaardigde

Over U te denken, ongenaakbaar

In uw licht, het denken zelf dat tekortschoot

En, door U te negeren, hoogmoedig

Gecompenseerd moest worden? Voor aandacht

Van wat de meesten het allerdierbaarst is,

Hebben velen geen groter dwaasheid begaan,

Dan zij die ten overstaan van U zich

Zó onsterfelijk maakten, of het moet

De arme Steven zijn, die boog, terwijl

Hij in uw achting stijgen wilde. Behoed

Behalve hem ook mij daarvoor. Geen houding

Past de mens die recht doet aan de rol die

U hem toebedeelt. Een denkend riet is hij,

Dat buigt en beeft en ondanks uw verfijnde

Embouchure aan uw lippen niet dat

Hooggestemde lied ontsteelt, maar wuivend

In de wind een fluittoon produceerde. Niet

Wetende wat het is dat hem bespeelt.

[...]

 

 

René Huigen

Dit is een fragment uit Steven! Een gedicht, een episch werk van René Huigen, dat dit najaar bij Uitgeverij De Bezige Bij zal verschijnen.