Afscheid

Het roze aderwerk: de lijnen met een dun penseel gezet,

en hoe het aan de slapen marmert. Ledematen

die in steen verstomden- de vingertoppen broos, in kringen

heeft de tijd korstmossen, algen afgezet op schouderblad, een

 

borstbeen dat, nog niet gebarsten, lijkt te spreken-

nee, alles is stil nu. Je staat in de post van de

deur. Geen negatief ontwaakt. Erosie aan de randen van het

beeld: tijd breekt de tijden in zich af.

 

Zij was degene naar wie elke naam steeds

terug zou komen, kinderen dansten de keerkring

rond haar sokkel- niemand zag de tekening op

deze vloeren- tegels die geen voetstappen verdroegen zonder

 

aanwijzing van deze heerseres. Men schikte zich,

als anderen. Sprak lof en vleide en aanbad volgens de

regels van haar spel. ‘Tarantula? Ach kom. Ik ben

gewoon die ben. En bovendien: wie kan bestaan zonder zijn

 

dampkring? Ze zijn mijn sterrenstelsels, magische cirkels.

Elk kind een parel in mijn kroon.’

Haar oog- topaas, desnoods. Graniet: pupil en iris rood.

‘Maar alles blijft zoals het is: ik ben de Moeder en men

 

heeft mij lief.’

De deurpost, jaren later. Ook nu geen veiligheid, maar een

vergissing in het perspectief, een ander oculair:

een fout is zo gemaakt, en dat gebarsten borstbeen: een scheur

zo dun als een haar.

 

 

Liesbeth Lagemaat

‘Afscheid’ verschijnt rond 21 maart a.s. in het lentenummer van De Tweede Ronde, dat gewijd zal zijn aan ‘hoogmoed’.