Het ongerede

Toen radio's nog bakken waren

kon je op hun dashboard reizen,

kon je naar verlichte steden.

Al die steden, mooi op rijtjes,

kwamen door de kamer kraken,

bazelden met blikken bakkes

en bedoelden te bedoelen.

En wij hoorden, met de oren

bloot getrokken door een knipje,

mannenklanken zonder hoofden.

Kruissteekhandwerk broeide

op de stoelen onder ons.

 

Buiten, links en rechts een hoek om,

bij een standbeeld van drie palen

die op dunne doden leken

stonden mensen met gezichten.

Grote mensen huilden, buiten,

en ze mochten niet bewegen,

omdat niemand nog mocht zwichten.

Ook de tijd mocht niet bewegen.

Iedereen op heel de wereld,

heel de wereld van het dashboard

deed zijn mond dicht, maar de vogels,

wisten die veel, floten door.

 

Benen die verdwenen waren,

kon dat van het zwichten komen?

Werden die alvast begraven,

wachtend op wat verder leefde

en er later bij kwam liggen?

Doden, daaraan moest je denken,

maar ik kende nog geen doden

en we hadden zelf geen dieren.

Alle mensen droegen namen,

in het hoofd gegrifte namen,

n ht hfd ggrfte nmn.

Iedereen viel bijna om.

 

Wat ze aan elkaar begingen,

zweeg in dingen, alledaagse,

soms beschilderd en soms nuttig,

rond wat niet meer blijven zou.

 

Nieuw moet alles, nieuw en

nieuw en aan gebouwen

in de steden hangen rimpelloze

vrouwen, navels als de

 

ingang van een groeve, hun

gezichten, gaaf gewonnen uit een

menigte van stipjes, smuilend

om wat wij behoeven.

 

 

Joke van Leeuwen

‘Het ongerede’ zal in februari verschijnen in de nieuwe bundel Wuif de mussen uit. Gedichten en beelden, bij uitgeverij Em. Querido's Uitgeverij.