het begon met een lach die onbekommerd van de springplank

duikelde, op het plat van het water,

en nog eens en nog eens en nog eens,

tot de lach, zoveel harder en grijzer, binnen bleef.

ik doe niet meer mee,

schreef de lach,

de tanden hebben het koud gekregen.

 

het kwam nog tot een eind

toen het water, plat en hard, al onder het maanlicht lag,

als een hoofdstuk afgesloten.

 

 

bart meuleman

Dit gedicht zal verschijnen in Tirade 419 (juli 2007).