Nog even uitstel

De toon is gezet.

De poppetjes, de ranzigheden zijn getekend.

Er wacht ons een hoop werk, het huis is vies.

Uiteindelijk gaan we van iets moois

iets lulligs maken, wordt er gezegd -

 

het lijf uitleven,

grenzeloos de troost uitstellen,

een geurige levensloop - van een

hoopvol mens - gaan we verteren,

wordt er beweerd.

 

Maar de dag is alweer verkwanseld vandaag.

Dus, nog éven verdaging, zal ik maar zeggen.

Uitstel immers, was nooit het probleem.

 

(...)

 

En dan nog wat zon, en struiken vol jeneverbessen

en prikkeldraad waarachter een welhaast

witte koe met verwachtingsvolle blik

 

nog wat mannelijk zittend vlees op bruin gras

met daarop een hoofd vol vioolklanken

naast vrouw met hoorn aan een tafel

 

nog wat rijst in borden, voor de buitenhaard waarin hout

wat nagloeit als zon achter de bomenrij wegzakt

en een baby wat draadloos

 

nabazelt in het gevlekte oor

terwijl schaduw al het gras indaalt

en een eikel hard het dak opstuitert

 

een overbuurman stil zijn hol inschiet

en - bladstil - zelfs de vogels kappen...

als verbinding wordt verbroken

 

staat alles als het stond

borden zijn vrijwel leeg

er klinkt geen viool

 

 

Wim de Roo

‘Nog even uitstel’ zal in mei verschijnen in de eerstvolgende aflevering van Tirade (nr. 418).