Depressief

De dokter keek op en vroeg: Ben je soms

bang dat er iets ergs met je zal gebeuren?

En ik dacht na: Natuurlijk. Want ik dacht aan

vijf keer oorlog, en die ene keer zo

onverwachts zeven jaar zonder elkaar.

En altijd wel ergens rampen, hongersnood,

ziekte, haat, achtervolging, vernieling

en kindermoord. En ik antwoordde: Ja.

 

Toen vroeg zij: Wat doe je liever, blijf je thuis

of ga je uit met anderen? En ik dacht na: Bingo,

bridge, de boekenclub, zaterdagmorgenkoffie,

wijn en kaas, liedjes zingen bij de piano?

Niet graag. En ik zei: Ik blijf liever thuis.

 

Zij leunde naar voren en vroeg zachtjes:

Heb je wel eens aan zelfmoord gedacht?

En ik dacht aan de paar keren dat een val

van ons balkon toch even verleidelijk scheen.

En ik antwoordde: Nou, eigenlijk niet echt.

 

Tenslotte zei ze: U bent depressief. En dat

beschadigt de hersens. Maar wij hebben

daar wel goede medicijnen voor.

En ik dacht: Nog meer medicijnen? Ik neem

nu al iets voor mijn hoge bloeddruk,

voor mijn hoge cholesterol en voor mijn

breekbare botten. En vitamines.

En ik antwoordde: Nee, liever niet.

 

Want een dag misbruikt is een zwaar verlies.

Maar ons lang leven samen blijft vol

en weegt zo licht als een veertje.

 

 

Georgine Sanders

‘Depressief’ verschijnt in november in de nieuwe dichtbundel van Georgine Sanders, Een huis om in te wonen, bij uitgeverij Querido.