Negen

moest ik worden, negen werden ik en mijn vriendjes

later, allemaal vroeger, maar ik zei neger, een woord

 

dat wel kon, ik word negerrrrrr. Mijn broer fluisterde

in me dat ik groot werd en dat onder de haren van grote

 

kunstenaars kleine oren zitten en dat oren groeien

als je ouder wordt maar die van kunstenaars blijven klein

 

en daarom sterven ze jong, een gotspe. Vind je niet? Wat?

Laat maar. Mijn broer had ogen zonder kleur, heel authentiek

 

hoorde ik en dat kon wat worden. Ik vergat wat.

Elf alweer twaalf, veertien en ik bruinde, ik zonde

 

en er brak een tijd aan. Mijn broer kwam niet meer thuis.

In de zekerheid van een aantal onopgeloste vraagstukken

 

leidde ik een blank leven in een stad van grote mensen,

in de zekerheid van een aantal onopgeloste vraagstukken.

 

 

Anne Vegter

‘Negen’ zal verschijnen in de volgende bundel van Anne Vegter, Spamfighter, die in oktober 2007 uitkomt bij uitgeverij Querido.