wat er van je overblijft als er in je lichtkoepel van geborgenheid plotseling een schuurmachine aanslaat die met grove korrel de opperlaag van geluk van je huid afschraapt en de zenuwuiteinden van je gevoel sloopt om je zonder omhulling of waarneming achter te laten

is je bodem, is de rest waarin je bent en waarin tot je stomme verbazing gift ligt opgeslagen, vrijheid, ruimte en ook de lucht waarmee je heel zacht en zonder haat en afzender natuurlijk onbekend haar ziel aanrilt, zodat zij bijna zonder het te merken nog een laatste keer huivert van jouw adem en opstijgt van het verheugsel in jouw aanraking

hoezeer jouw bestaan ook dooft in de tocht die ruist onder het aanwezige waarin zij omloopt