Van het eiland

 

Het is natuurlijk maar een vraag, maar landschap

onder water, denk je dat dat leesbaar blijft,

of dat het zich pas prijsgeeft, als het droogvalt

en zo'n beetje eiland wordt (leesbaar, verstond ik;

was het soms leefbaar, als een spraakgebrek?),

of dat het gors of griend is, dat je laarzen

nodig hebt en, wat je zegt, voldoende hout, zodat de steiger

nog een meerpaal krijgt, zo'n zwarte waar

een witte kop, en daar een kokmeeuw op,

bladwijzer voor een kind; wat heb je van je leven?

het was gebleven bij de mannen in het gure van het dorp

die bij de steiger in de luwte van een huisje staan

waar ze soms binnengaan, zo'n mannenhok,

zeg maar gewoon het pishokje, niets erop of -aan;

en daar direct de doodsrivier vandaan;

daar lees je verder nooit eens over, dat de Styx

zo stinkt, dat zij dat soms gedaan... en dat het

daarom weg wou, maar de dijken braken door,

de bruggen waren opgehaald, zoals een neus

voor wat een neus niet weten wil; zo staat een kind

te wachten voor een ook al opgeheven veer,

geen kokmeeuw op een paal - niets leesbaar meer.

 

 

(bij: Willem van Toorn, ‘Eiland’, in: Tegen de tijd, p. 33)

 

Ad Zuiderent

‘Van het eiland’ is geïnspireerd op het gedicht ‘Eiland’ van Willem van Toorn en werd onlangs bij de presentatie van diens Gedichten 1960-1997 door Ad Zuiderent voorgelezen.