Een nieu Liedeken, Op de wijse parduana de varras.  Deur liefden wil ick openbaren,  Mijn druck mijn teghenspoet  Met een die plach te verghaeren,  Die hout my nu onder de voet.     In hoocheyt is zy gheresen  Van herten seer obstinaet,  Zy plach so ghaerne by my te wesen  Te ghaen met my al achter de straet.     In mijn huys comt zy my besoecken,  Ende sprack ick come v te ghemoet  Met liefden ghae ick versoecken  Daer het eynde was beter dan roet.     Haer vrienden wilde zy ghaen vraghen  Dat was altijt haer woort  Ick en soude my niet versaghen,  Om met haer in liefden gaen voort.     Veel vryheyt dat zy my toonde  Recht of haer goet my ware ghemeyn,  Haer buydel met ghelt zy my bode,  En bewees my haer liefde niet cleyn.     Maer doen daer een rijcker quam gheraken  Nam zy van my een keer  Staende met my niet meer ter spraken,  Want daer zijn met my veel meer.     Het doen gheen vrijsters van eren  Die doen alsulcke daet  Die lange met vrijers com[i]erseren,  Ende int eynde ghaen draghen haet.     Ghy Princen wilt v wachten  Voor een fenijnich stekende Serpent  Sprekende woorden van crachte  Daer haer herte niet en is ontrent.