Een nieu Liedeken ghepresen, die niet singen kan, de mach t'lesen.  Dat ickse nu moet laten,  Daer al mijn troost anstaet.  Ghaen dolen langs ter straten  Dach ende nacht vroech ende laet,  Dat is dwelck my nv schaet [p. 28]    Ende brengt mijn hert in ghequel  Doe soude ick vruecht bedrijuen  Sy bemint een ander dat weet ick wel  Teghen my is zy rebel  Nochtans sal zy in mijn herteken  Die alder liefste blijuen     Mijn hert heeft zy bevanghen  Zo vast ick en kan haer niet ontgaen  Nae haer staet mijn verlangen  Want druck heb ick voor liefde ontfaen,  Tis al ghedaen,  Een ander heeft zy in haren sin  Doe sout ick vruechde bedrijuen,  My dunckt datse my niet en mint,  En ben ick niet verblint  Nochtans sal zy in mijn herteken  Die alder liefste blijuen.     Ick mach my ooghen wel claghen  Want het nu my mach baten niet,  Ende leuen alle mijn daghen  In iammer ende swaer verdriet,  Ist datse nu niet,  Haer liefde tot my toont  Hoe soude ick vruechde bedrijuen  Mijn arbeyt en wort niet gheloont  Aldus worde ick ghehoont  Nochtans sal sy in mijn herteken  Die alder liefste blijuen.     Wat baet claghen oft suchten  Want druck is my dat fondament  Ick ben in swaren duchten  Dat droefheyt in mijn hert sal zijn gheprent  Maer als ick het bekent,  Een ander heeftse lieuer dan my  Hoe soude ick vruechde bedrijuen,  Het is groot verdriet dat ick nu sy  Zeer selden ben ick bly  Nochtans so salse in mijn herteken,  Die alder liefste blijuen.