Een nieu Liedeken, Op de wijse: alsoot beghint.  Den dach wil niet verborghen sijn,  Het is schoon dach dat dunckt my,  Maer wie verborghen heeft zijn lief,  Hoe node is dat zy scheyden.     Wachter nu laet v scheyrpen zijn,  Ende laetse slapen die liefste mijn  Een vingerlyn root sal ic v schencken  Wildy den dach niet melden.     Och melt hem niet, rampsalich wijf  Het gaet den jonghling aen zijn lijf.  Hebdy den schilt, ick heb die speer,  Daer mede maeckt v van heer.     Die jongeling sliep en hy ontspranck,  Die liefste hy in zijnen armen nam  En latet v niet zo na ter herten ghaen,  Ick come noch tauont weder.     Die iongeling op zijn vale ros trat,  Die vrouwe op hogher tinnen lach  Zy sach so verre t Noortwaert inne  Den dach door die wolcken op dringhen     Had ick den slotel vande daghe  Ick werp hem in gheender wilder masen [p. 33]    Oft vander Masen inden Ryn,  Al en soude hy nemmermeer vonden zijn.