Een nieu Liedeken, Op de wijse: Deur liefden ben ick ghecomen.  Deur liefden moet ic vermonde,  Het leit dat nu geschiet,  Venus staet my bi tot allen stonden  Ofte ic moet blijuen int verdriet,  Ick hadde een wtuercooren //  Maer lacen het is heel verkeert,  Van my mach hy niet horen,  Hy heeft my gheabbandoneert.     O Cupido Godt vander minnen //  My v Maechdeken nu bystaet,  Ofte deur liefden moet ick ontsinnen //  En vallen gheheel in desperaet,  Als Dido aenhoort mijn claghen //  Want van herten ben ick bedroeft  Die om Aeneas, al sonder versaghe //  Heeft haer selfs vant leuen berooft.     Eerst scheen hy my goet bouen maten,  Maer int laest valt hy my heel verwoet  Zijn woorden soet als Ducaten //  Die zyn gheworden als bitter roet,  Waer deur ick nu moet treuren,  En leuen eylaes in swaer torment,  O God anhoort doch mijn labueren //  Dat ick mach blijuen ongheschent.     Eylaes nu moet ic gaen dalen  In lijden heel desolaet [p. 36]    Die mijn herteken hadde ghestolen  Die valt my nu zeer opstinaet  Maer sal ick noch langher herere,  In dit lijden en aenstoot  So bidt ick God den Here  Alom die wrede doot.     Oorlof ghy dochterkens rene  Wilt doch dit te rechte verstaen  Aenmerckt wel wie dat ick mene,  En wilt ghestadich in Liefde gaen  Al heeft my een nu ghelaten  En ghenomen van my een keer  Ick hoop noch troost te vaten  Want daer sijnder noch veel meer.