Een nieu Liedeken, Op die voys alzoot beghint,  Een Meysken op een Rivierken sadt,  So schoon zy was,  Sy sadt en verbeyde haer soete Lief,  Int groene gras.    [p. 48]    Sy sach een scheepken coomen zeylen,  So diep in Zee,  Haer harteken verheuchde van binnen so zeer  Sy en truerde niet meer     Och Schipper seyde zy schipper mijn,  Waer willestu zijn,  Ick wou dat ic ware te Lonnen int Lant  In die coele wijn.     Dat Meysken is in dat scheepken ghetreden  Fris wel ghemoet,  Och schipper ick heb den honger zo groot  Hebstu gheen broot.     Bier en broot heb ick ghenoech,  Tor dijner behoeff,  Een beddeken om te slapen soete Lieff  Coemt inde Roeff.     Sy seylden zo menighen nacht en dach  So diep in Zee,  Tot datse quamen tot Lonnen int lant  Aen die schoone [Derte].     Sy zijn te Lonnen aent lant getreden,  Al in die Wijn,  Haer Vader en moeder deden haer soecken  Waer mach zy zijn.     Haer Vrienden en Magen deden haer schelden  Om eenen Man,  Al ben ick een Schipper zijn Vrouken geworden  Wat leyt daer aen.