Op de wijse: Die nachtegael die sanck een Liet, Dat leerde ick. &c.  Dat oude Jaer is ons ontrolt gelijck een cloot  Die winter brengt ons t'nieuwe Jaer in zijnen schoot  Die winter is een Heere, noch meere  Hy compt seer stout, brengt ons die rout  Nochtans schiet hem groot eere.     Van outheyt is geworden zijnen baerde grijs,  Wt Vrieslant brengt hy vriesen herwaert ouert ys  Drie maenden wil hy regieren, bestieren  Hy is die Weert, diet ghelt verteert  Hy roept om groote vieren.    [p. 53]    Alst vriest en sneeut soo hangt zijn baert vol keechelen,  Dat soute vleesch eet hy wt die peeckelen  Al wat wy conen sparen voor garen  Int oude Jaer, verslint hy gaer  Gheen ghelt can hy bewaeren     Hy mach wel eeten en niet luttel drincken mee  Die lange nacht leyt hy al ouerdinckende  Och hadden wy vastelauont, wy gauent  Compt Valentijn haelt ons goet wijn  Dan hebben wy Paesch auont.     Die Mey verdrijft die Winter wt den Lande veer,  So mogen wy gaen spancieren der warande weer  Die coud duerde wat langhe, seer banghe  Nu spaten wy thout, ten is niet cout  Die Winter is voorganghe.     Die Mey doet alle bloemen weder bloeyen net  De Mey doet alle dieren weder groeyen vet  Die cruyde laet sy wassen // seer rassen  Der Beesten mont, veruult terstont  Sy gheeft ghenoecht te brassen.     Die soete Mey die dierkens oock te saemen paert  Een manneken ende een wijfken elck na zijnder aert  Sy toonen dan haer crachten, met machten  Godt heeft geueucht, met groot geneucht  Vermeerdert v gheslachten.     Die coele Mey becleet dat wout met groene,  Drie maenden staet sy weder int saysoene  Sy gheeft die vogelen weder, haer veder,  Die Nachtegael singt haren tael,  Die koeckoeck singt oock weder.     Nu volcht den Oogst drie maenden soo meer duerende,  Dan is den Ackerman zijn broot besuerende  Dat gras, en cooren, maeyen seer frayen  Tsy taru, of cooren, laet niet verlooren  Hy mach oock weder saeyen.     Als nu die Son den Leeuw beghint te raeckene  Dan ons oock alle vruchten seer genakene  Die Son die climt hooghe, tis droghe [p. 54]    Lof ende cruyt, heeft dan vertuyt  Dan menschen te gheuoeghe.     Aensiet die Mierkens en die Beykens simpelle,  Sy geuen v vande naersticheyt een exempelle  Hoe dat sy connen sorgen, voor morgen  De Somere spaert, swinters wel vaert  So darf hem niemant borghen.     Hier me soo compt die Somer oock ten eynden  Den dach begint te corten en te weynden  Die Son met haren stralen // gaet dalen  Dus werden wy quijt, die soete tijt  Wie canse weder halen.     Voort comt den Herfst twaelf weecken duerende  Dan zijn veruult die bergen en die schueren me  Des sullen wy Godt loouen, hier bouen,  Hy heeft verleent, meer dan ghy meent  Veel meer dan wy behoeuen.     Een cranen Somer met een heeten sonneschijn,  Dat doet den oogst wel rijpen en maect goeden wijn  Doet Appelen en Peeren, voormeeren  Twert al planteyt, voor ons bereyt  Veel meer dan my begheeren.     Van als moet ghy v koorken wel stofferen  Met turfen hout v solder wel formeeren  Boter en Kaes gaen coopen // by hoopen  Den Os int sout, daer toe goet mout  Dat vercken laet niet loopen.     Die coude winter compt ons weer hier buytens  Hier me wil ic mijn Rijmen gaen besluytene  Maer als ghy zijt gheseten, ten eeten  By een goet vier, drinct wijn en Bier  Wilt Lazarum niet vergheten.