Een nieu Liedeken. Op de wijse: alzoet beghint.  Hoe soudy hem verblijden,  Die altijt leeft in teghenspoet.  Onschuldich veel moet lijden.  Door nydicheyt en ouervloet.  Die als met verghiffentinck fenijn  Die minnaers doen onrecht met pijne swaer  Waer door eylaas dat ic verdwijn  Als sne op velt door sonne schijn  En ik moet deruen haer  Mijn Lief eerbaer.     Als andere minnaren.  Met haer liefkens reyn  In vrolickheyt vergharen  So vint ick mijn heel alleyn  Bedroeft als Tortelduyfken siet  Dat van zijn gaeyken is berooft vol rou,  Ellendicheyt en swaer verdriet [p. 63]    Certeyn eer my nu onrecht gheschiet  Nochtans blyf ick ghetrou  Mijn Lief mijn vrou.     Och mocht den tijt nu gheuen  Dat ick met mijn Liefken delicaet  Mocht steruen ende leuen  So wist ick my gheen beter daet,  Dan eendrachtighe liefde met vreetsaamheyt  So datmen by ons vint altijt met vruecht  Haet ende nijt ons beyden scheyt  Daer door ghy my veel drucx bereyt,  In mijnen ionghe ieucht  Door onghenuecht.     Edel Princesse schoone,  Aenmerckt doch mijn verstant  Doe v liefden ydone  Die in mijn herteken is gheplant  So bid ick v lief geeft mijnder geen schult  Dat ick van v dus lang moet zijn absent  Ick hoop den tijt is haest vervult  Dat ghy my ghetrou vinden sult  Dus laet v liefden ient,  Van my niet nemen een endt.