[Lied]eken Van een Grauen [Dochterkij]n, Op de wijse: Ick [......] een keyserin.  Ick weet noch een sGrauen Dochterkijn,  Zy woont te Straesburch op den Rijn.  Zy hade een boelken verborghen  maer door der clappers tonghen fenyn,  Quamen zy beyde in sorgen.     Dat smaechdelijn was drie seuen iaer oudt  Sy hadde een Vryer van herten stout,  Sy en woude niet langer beyden,  Sy nam den Lansknecht bi der hant  Sy ghingen haer vermeyen.     Hy leydese onder den Rosegaert,  Daer menich cleyn voghelken verghaert  Sy songen van herten blijde  Doe datter so eedelen Grauen dochterken  Sal comen in groot lijden.     Die ruyter spreyde zijn mantel int gras  Dat smaechdelijn sprack opt selue pas  Mijn soete lief wtvercoren  Als ghy v wille hebt ghedaen  Zo laet my niet verloren.    [p. 83]    Die Ruyter sprack sonder verdriet,  Mijn schoon lief en sorght doch niet  Dat ick v sou laten in schande  Ic wil veel lieuer mijn leuen lanck  Ghaen dolen achter lande.     Zy sprac so menich vriendelick woort  Dat hebben die nyders tongen gehoort,  Tot den Graue zijn zy ghegangen  Hoe datter zijn ionckste dochterkijn.  Ginck spaceren met een manne.     Die Graue wort een so toornigen man  Hy heeftet also balde verstaen  Hy ginc met zyn ruyters en knechten coene  Daer vant hy zijn iongste dochterken  Met den Ruyter in dat groene     Den Graef met een so toornigen moet,  Hy werp den ruyter onder de voet  Zijn knechten namen die ruyter gevangen,  Die Graue sprack hebt ghoeden moet  Eer morghen middach sult ghy hangen.     Dat woordeken heeft de ruyter verstaen  Hy liet so menighen natten traen,  En dat moet Godt erbermen,  Dat ick arme ionghe man  Om een schoon Vrouwe moet steruen.     T'gheschiede op eenen maenendach  Datmen de ruyter voor den Graue bracht.  Al en soude hem zijn hooft afhouwen  Die ionge man wordt zo zeere beschreyt  Van maechden en ionghe vrouwen.     Men sach de ruyter knielen al voor dat sweert  sgrauen dochterken quam onuerueert  men hoordet volck schreyen en kermen,  Staet op sprack zy mijn soete lief  En ick wil voor v steruen.     Zy tooch haer lief al op een zy  [Zy] knielde selfs voor tsweert zeer bly  Och vader laet my mijn hooft afhouwen  En spaert die alder liefste mijn  Dat sprack die ionghe vrouwe.     Die Ruyter sprack tot die liefste zijn  Staet op gaet thuys Jongvrou fijn  Ick wil zo vromelick voor v steruen  Al draechtse zo cleynen kindeken van my [p. 84]    En laet v niet verderuen.     Die graue sprack met woorden goet,  Staet op staet op weest welghemoet  Dijn leuen sulstu behouwen,  Ende ick geue v mijn ionckste dochterken,  Tot eender echter vrouwen.     Oorlof ghy Meyskens en iongesellen saen  die by nachte int heymelijck vryen gaen  Al hebdy een Rijcmans dochter voorhande  Wacht v al voor clappers tongen fenijn  Sy en coomdy ghy niet ter schande,