Een nieu Liedeken op die wijse: alzoot beghint.  Ick ben deurwont // Heel onghesont  Tot inden gront // Met Venus stralen  Ick maeckts v cont // In corter stont,  Haer roder mont // doet my dit verhalen  Mach ick geen troost van v ontfaen  So is mijn vreuchden alghedaen  Ick roep, o doodt, wilt my deur keruen,  Met swaer verdriet ben ick bevaen,  Wilt ghy mijn niet ter noot bystaen  dat ghi eens ziet op mijn vermaen, seer faen  Door liefden plaen, So moet ick steruen.     Aensiet mijn noot // Reyn minioot,  Schoon roosken root // laet v verdrieten,  Dat my den doot // door liefden bloot  Met pijne groot, nu gaet doorschieten  Mijn zinnekens treuren dach ende nacht,  Den moet is my heel versmacht  Dat ick v mijn Lief moet laten  Ick sie dat ghy mijn niet en acht  Een ander by v vreucht verpacht, onsacht  Dat ic met clacht // sal moeten steruen.     Wat zijt ghy ghebaet//schoone [....]a[.]?  Dat ic den Prelaet // sal moeten blijuen  Mijn doch ontfaet // eer tis te laet  Wilt niet niet obstinaet ve[rstij]uen  Ick hadts noyt op v vertrout  Dat ghy mijn dus verlaten sout  Ic meende vreucht te verweruen,  Nu compt mijn tlijden menichfout [p. 102]    Dat mijn tlijden den Gheest verrout  Ic maec vermijden voor ionck en out, verstout  Al dat mijn rout // dat ick moet steruen.     Princesse fier // al ben ick hier  Van v dus schier // doorsteken  Met swaer dangier // en druck bestier  Reyn balsonter // segt v ghebreecken     Waerom ghy my dat lijden aendoet  Ick min v bouen ghout ofte ghoet  Mocht ick eens vreucht van v eruen  Al ist mijn swaer dit teghenspoet,  Berooft dat waer mijn lijdens spoet  schoon lief erbaer verheugen moet, men groet  Met woorden soet // eer ick moet steruen.