Een nieu Liedeken, Op die wijse: Adieu reyn bloemken rosiere.  Ick had een stadich Minneken,  Gheen schoonder die daer leeft  Vercoren in mijn sinneken,  Van rouwe mijn hartcken beeft,  Want zy my nu begheeft,  Daerom mach ick wel schrijuen  Ontrou van eedele Wijuen,  Want zy een ander heeft     Twe bruyn oochsken draecht sy,  So vriendelijck int ghesicht  Daer mede zo veriaecht sy,  Druck lijden int ghewicht  Tis langhe te voren ghedicht  Tis langhe tevoren gheschreuen  Dat sy my soude begheuen,  Vrouwen woorden die zijn licht.     Soete weerde Lieueken,  Peynst somtijts eens om my  Doet vry al v gherieueken,  Al sonder fantasy,  Seer selden ben ick bly,  Dat ick eete ofte drincke  Om v ist dat ick dincke,  Al wijsdy my verby.     Hoe soude ick haer vergheten,  Ick ligghe in swaer verdriet  Van drincken ende van eeten,  Can ick ghevoede niet  Ick weet wel hoe sy hiet,  Die mijn harteken heeft bevanghen  Na v staet mijn verlanghen  Ick leue in swaer verdriet.     O soete Venus Vrouwe,  Is dat v Dienaers loon,  Het eynde van v trouwe  So ist beginsel schoon,  Dies sterue ick duysent doon [p. 104]    Dat haer een ander sal trouwen  Die bloem van alle vrouwen,  Al onder tshemels throon     Adieu mach ick wel schrijuen,  Adieu is mijn advijs  Bedroghen sal ick blijuen  Als Salomon die wijs,  Die schoone van Parijs  Absolon die schoone,  Schoon Vrouwen spannen die crone  Die gheue ick den hoochsten prijs.     O bitterlijcke scheyden,  Waer toe sydy ghemaeckt  Die doot wil ick verbeyden  Die also bitter smaeckt,  Het moet ghescheyden zijn,  Schoon Lief staet my te spraeckt  Ick valle in disperate  Ick blijue al in die pijn,