Vanden ouden Hillebrant.  Ick wil te lande rijden,  Sprack meester Hillebrant  Die my den wech wil wijsen,  Te baenen in dat landt  Sy sijn my onbekent gheweest,  So menighen langhen dach  In drieendertich Jaren,  Vrou Goedel niet en sach.     Wildy te lande rijden  Sprack Hertoch Abeloen  Ghy vinter opter mercken,  Den ionghen helt is coen  Ghy vinter opter mercken,  Den ionghen Hillebrant  Al quaemdy onder v twaeluen  Van hem wordy aen gherangt.     Soude hy my aenranden,  Met eenen euelen moet  Ick doorhouwe hem zijnen schilt,  Ten doet hem nemmermeer ghoet.  Ick doorstac hem zijnen schilt,  Met eenen schermer slach  Dat hijt zijn vrou Moeder,  Een iaer wel claghen mach    [p. 105]    Dat en suldy niet doen,  Sprack ioncker Diederick  Ic heb den iongen Hillebrant  Met goeder herten lief  Ghy sult hem seere groeten  Al door den wille mijn  Ende dat hy v laet rijden  So lief als ick hem mach zijn     Al met den seluen woorden  Hy die groene gaerde op ran  Tot in des merckes pleyne  Hillebrant die oude man  Tot in des merckes pleyne  Daer hy den iongen vant  Wat doet dese ouden grijse  Hier in mijns vaders lant     Ghy voert een harnas louter  Al waerdi eens conincx kint  Ghi maect mijn tonge harte  Met sienden oogen blint  Ghy sout tso heyme blijuen  Ende houden v ghemack  Met eenen huepschen geluyde  Die oude loech ende sprack.     Soude ic tso heyme blijuen  Ende houden mijn gemack  Van strijden ende van vechten  Daer is my af ghesacht  Van strijden ende van vechten  Al op mijn henen vaert  Dat seg ic v wel ionger helt  daer wert afgrijs m[ijn] baert     Den baert sal ick afrucken  En daer tot zeere slaen,  So dat v dat rode bloet  Ouer v wanghen sal gaen  V harnasch ende uwen schilt  Moet ghy my geuendezijn  Ende blijuen mijn gheuangen,  Behoet God dat leuen mijn     Mijn harnasch ende schilt,  daer heb ic mi mede geneert  Ic en was noyt mijn dage  Van eenen man verveert  Sy lieten daer haer woorden  Si gingen daer mit sweerden slaen  Wat zy daer bedreuen  Dat suldy wel verstaen.     Die ionge bracht den ouden  Een so swaren slach,  Mer dat hy van alle zijn dagen  Nye so seere verscrict en was  zijn peert spranc achter rugge  wel twintich vademen wijt,  Den slach de ghi daer sloget  Heeft v gheleert een wijff:     Soude ic van vrouwen lere  Dat waer my grote schandt  Ic heb noch ridders ende heren,  Binnen mijns vaders landt  Ic heb noch ridders ende knechten  Al in mijns vaders hof  Des ick niet ge[l]eert en hebbe  Waer ouer leere ic noch.     Het quam so dat den ouden  liet neder maken zijnen schilt [p. 106]    So dat hi den iongen Hillebrant  Sijn sweert al onder ginck  Hi nam hem in zijn middele  Al daer hy smalste was,  Hy werp hem neder te rugge  Al in dat groene gras.     Soo wie hem seluen anden ketel wrijft,  Hy heeft gaerne banden roet  So hebt ghi gedaen wel ionghe helt  Hier tegen dijnen wederspoet,  Spreeck nu op v biechte  V biecht Vader wil ick zijn  Dats bistu vanden woluen  Genesen moecht ghy zijn,     Woluen dat zijn Wolven  Sy lopen door dat wout,  Ick ben een ionghe deghen  Geboren wt griecken stout  Mijn moeder hiet Vrou goedule  Een Hartoginne fijn,  Ende den ouden Hillebrant,  Dat is den Vader mijn.     Hiet v moeder vrou goedule  Een Hartoginne fijn,  Was Hillebrant dijn Vader  So bistu die zoone mijn,  Hy schoot op zijnen Helme,  Hy custe hem aen zijnen mont  Nu dancke ic God den Heere  Dat ic v zie ghesont.     Och vader lieue vader,  De wonden die ic v heb geslagen  Wil ic al mijn leuen lanc  In mijnder herten dragen  Nu swijghet soone stille  Gewonden w[e]et ic wel raet  Wi wil[le] van hier scheyden  God sterct ons op die vaert     Nu neemt my gheuangen  Alsmen eenen gevange doet,  Vragen v dan die lieden  Wat man dat ghi daer voert  Soudy hem dan segghen  Tis een die quaetste man  Die oyt deser Werelt  Van Moeder lijf ghewan.     Het viel op enen Saterdach  Ontrent der Vespertyt  Dat den iongen Hillebrant,  Die groene gaerde opryt  Hy voerde op zijnen Helme  Van goude een cranselijn,  Ende neuen zijnder zijden,  Den liefste vader zijn     Hy voerde hem gevangen  Al sonder argelist  Hy sette hem by zijnder moeder  Bouen haer an haren disch  Soone wel lieue zoone,  Dat gheeft my alte vry  Waerom ghy dese ghevangen  Hier settet bouen my.     Moeder seyt hy Moeder,  De waerheyt sal ic v sagen [p. 107]    Aen ghenender groener heyden //  Had hy my na verslaghen //  Het is Hillebrant die oude //  Die liefste Vader mijn,  Nu neempt hem in uwen armen  Ende heet hem wellecoom zijn.     Sy nam hem in haren armen //  Sy custe hem aen zijnen mont //  Nu dancke ic God den Heere //  Dat ick v zie ghesont,  Wy willen van hier scheyden  Ende varen in onse lant  Te Varen binnen der steden,  Daer zijn wy wel becant.