Een nieu Amoreus Liedeken.  Moet ick altijt treuren sonder ophouwen  Om een dien ick bemin,  Bouen der natueren blijf ick vol rouwen  Dus ick gheheel ontsint,  Ten zy dat ghy mijn Lief wt ionste my  Gheeft troost vry te sterue geheel om dy.     Als alle de minnaren in vreuchde leuen  So treure ick desolaet,  Lief alle mijn welvaren condy my geuen  Met een Woordeken delicaet,  Dus drae segt iae, eer ick geheel verghae  Wt liefden qua, so bid ick om ghenae.     Wt ionste wel betoghen, met lijdtsaemheden  Ws werks Diamant,  V clare bruyn Ooghen, v eerbare zeden  Die doen mijn hart verbrant.  V ganc, v sanck, v aenschijn blanck  Die hebbet verstant, van my gheheel in bedwanck.     Reyn suyuer de[m]adie, laet het v doch eens verdrieten     Mijn liefde sonder ent  Op dat ic eens coragie van v mach geniet[en]  Voor al mijn swaer torment  Geen schat, weet dat en dat ick lieuer ha[dt]  Dan v schoon Liefken ient  Dien ick om troost eens bat.     Aenmerckt Princesse v dienders ionst [p. 119]    Die den doot des droefheyts smaeckt,  Hy zijn al geen Meystersse deur t'swerlts const  V, ia my is ontmaeckt  dus doet hem goet, ende zijn hart zijn bloet  Verteert wt liefden soet  Ontfanckt voor een groet.