Noch een nieu Liedeken, Op de wijse: Ick weet een vrouken Amoreus, die ick met hartenbeminne.  Mijn Liefste greyn, in swerlts pleyn  Die doet mijn vrolick singhen,  Om haer alleyn // ick segt v certeyn,  Moet ick nv blijtschap volbringhen  Van wesen isse also soet,  Ick beminse bouen maten  Sy verblijt mijn Hart, [p. 121]    Sy neempt een moet // Als zy my groet  Mijn treuren moet ick laten.     Als den Egelentier, seer net en fier  Sietmen haer lustelick bloeyen  Soet van manier // door haer bestier,  Mijn hart in liefde moet groeyen  Sy blijft die liefste, hoort mijn vermaen  Ick en achte gheen nyders praten  Als zy my ghaet, van druck ontlaet,  Niet en versmaet  Mijn treuren moet ick laten.     Recht net en fijn // als een Lelikijn,  Verciert seer schoon van doene  Is die liefste mijn // claer als een Robijn,  Haer ghesichte maeckt my coene  Sy blijft die Liefste tot aller stont  So ruycktse als een Muscate,  Al zy my biet haer roder mont  Wt harten gront,  Mijn treuren moet ick laten.     In swerlts crijt // Wie dat ghy zijt  Die nyders en wilt niet uerachten  Sy versliten hare tijt, sonder eenich profijt  Seer vreemt zijn haer ghedachten  Reyne liefde en wilt versteecken niet  So sal v Venus niet haten,  Al waer mijn hart in groot verdriet  Als zijt aensiet,  Mijn treuren moet ick laten.     Aenmerct ghy Princen alle ghelijck  Wilt mijn toch antwoort gheuen  Isser op eerden gheen Hemelrijck  Langhe in acoort te leuen?  Liefde doeter menich leuen in vreucht,  Ick hoop tsal my noch baten  Is dat der Liefsten tharte my verheucht  So isset al ghenuecht  Mijn treuren moet ick laten.