Een Amoreus Liedeken, Op die wijse: een Liedt Eerbaer.  O Venus wreet //  Loont ghy dus v dienaeren  Die v int breet,  Eeren tot allen Jaren  Doen ghy begont, my te trecken in v verbont  Doen was ick eens die Liefste vercooren  Maer als een hont, laet ghi mijn versmoren    Die maecht  O mannelicke greyn,  Mijn deert v lamenteren  Mocht ick certeyn,  V met mijn lijff salueren,  Maer in bedwanck, al van mijn vrienden stranck  So ben ic nv seer vast ghebonden  Maer ghaet v ghanck  Verslaut tot gheenen stonden.    Die Jonghelinck  Ghi zijt voorwaer altijt in mijn gedachten  Maer t'valt mijn swaer [p. 128]    Dat ghy my wilt verachten  Doen ick v boodt, mijn trouwe door Liefde groot,  Die wout ghy niet ontfanghen,  Dus oock den doot  Ick moet steruen door v verstranghen,    Die Maecht.  V woorden fel, mijn iongher hart doorsteecken,  Want mijn opstel, is gans tot v geweken  Hadt ic ontfaen, v trouwe hoort mijn vermaen,  Eer ick van v verstont den gronde  Sterfe niet voort aen  Ick sal helen v wonde.    Die Ionghelinck.  Mijn hart ende sin,  Mijn gront al sonder schromen  Al van begin // hebt ghy van my genomen,  Och wist ick yedt,  Dwelck nv mishaghen siedt,  So sout ickt om v verlaten  Maer neen ick niet  Dus comt mijn lief te baten    Die Maecht  V groot miskief // ben ick certeyn onschuldich,  Dus weest schoon lief, in v lijden verduldich  V dienst seer soet,  Hout ick in mijn ghemoedt //  Och mocht ick met v verenen //  Maer doort ghebroet  Van dees nijders moet ick wenen.    Die Ionghelinck.  V ionst seer fijn,  Heb ick van v verwuruen,  Maer slangens fenijn  Dat heeft ons beyden beduruen  Och mocht ick hier //  Wreecken mijn swaer dangier,  Mijn lijf ende leuen wout ick waghen  Adieu rogier door liefden moet ic versagen    Die Maecht  Prince eedel bloet,  Tis my een bitter scheyen [p. 129]    Want der minnen gloedt  Is vast tusschen ons beyen,  Ick hoop seer vast  Dat ons last  Noch haest van ons sal werden genomen  Ende dat een bast  Dees nyders sal aen comen.