82 Een oudt liedeken  1  HEt voer een knaep wt liefden sterck  Na eender schoonder vrouwen  Soo langhe dat si haer verberch |  Men mochse niet aenschouwen  God behoede mijn lief ende daer toe mi  Waer mijn lief gaet schijnt den lichten morgen     2  Den dach al door die wolcken dranc  die nacht en woude hem niet wijcken  Wt sinnen edelen glase ontspranck  Al ouer allen aertrijcken  Wt orienten ons ghesant  Ouer alle tlant \ den armen als den rijcken     3  Die vaert die ic op trouwe doe  Leyt hier yemant verborgen  Die schieden op ick maect hem vroet  So en coemt ghi niet in sorghen  Nv ligghe ick hier op deser vaert  Tlichtet so schoon den claren dach den morgen     4  Die knape sprack \ ick hadde vernomen  Die wachter is in wake  Ick ducht dat den dach sal comen  Hi en laet ons niet meer slapen  dus scheyden wi twee eer morghen vroech.   [fol. 47v]  Eerment verneemt op geenre breeder straten     5  Smorgens als die wachter die poorte onsloot  Te scheyden van sinnen ghenoot  Den meysken dattet seer verdroot  Dat si haer lief moeste laten  In haren armen dat si hem beuinck  Si custe hem ende seynde hem zijnder straten.     6  Die cnape sprack \ hoe wee mi doet  dat ic van di moet scheyden.  Scheyden dat is mi een bitter doot  Mi en schiede noyt dinck so leyt.  Och huden meer dan morghen vroech.  Ten leeft geen man die minen boel sal ontleiden