de achterkant van het nieuwe gebouw uit rode baksteen

bewegingsloos

omhoogstarend naar de drijvende rode wolken die het zwerk

vullen

 

enkele honderden vakjes voor de as der doden

in de schaduw van de ondergaande zon

zijn leeg

zijn koud

 

de schoorsteen

rechtopstaand starend vanuit de hoogte

in de richting waarheen de tijd verdwijnt

niet wetend dat

de vlam des doods

sereen de wacht houdt

 

de mens slentert voorbij

de wind waait

de kraaien vliegen

naar een pad tussen verre heuvels

 

(1990)