¶ Hoe Christoffel Wagenaer den Barbier wederom betaelde met gelijcker Munte.

ALs nv Christoffel Waghenaer vanden Barbier so fijn bedrogen hadde geweest, so dachte hy in synen sinne, hoe dat hy hem dat wederomme betalen soude, op dat dit niet also ongeloont en soude blijuen. So quam Wagenaer te weten, als dat hy daer seer na by eenen verwonden Man hadde ligghen, die hy moeste Cureren ende verbinden, die een groote Schade1 hadde. So nam Wagenaer seer [124] nauwe den Tijdt waer, dat hy daer voor by soude gaen.

Doen veranderde hy desen Barbier in de gedaente van een Calf. Ende doen hy int Huys quam daer hy desen man soude verbinden, so en worde hy van niemant bekent, want een yeghelijck meynde, dat hy een Calf gheweest hadde, Maer hy seluer en wiste niet anders, dan of hy en hadde noch die ghedaente van een Mensche gehadt, ende hy ginck also tot den Man, ende taste hem also met zijne Calfsvoeten na die Quetsuere. Als den Pacient dit sach, hiet hy dat Calf ten huyse wt jagen, maer het Calf en woude niet van het bedde wech, daer den Pacient op lach. Ten laetsten liet hy dit Calf dapper slaen, ende met die Honden wt jagen, de welcke hem dapper beten, also dat hy sommige dagen daer aen ghenoech te meesteren hadde. Aldus worde dese zijne boeuerije geloont, het welcke hy ooc seer wel mercte, waerom dat hem dit wedervaeren was, Ende daerom verloofde1 hy dat hy hier na sulcke Luyden met vreden soude laten, ende niet meer also met haer spotten ende ghecken.