[p. 327]
II.
(Zie No I, bl. 161.)
[Slot van St PETER En St PAUWELS.]
St. denijs sachse, na haer doet,
Comen met bliscapen groot,
715
Petre en̄ pauwelse hant an hant,
Te roemen binnen (dats becant),
Sderds daghes na haer passie, dats waer;
En̄ spraken ieghen haer iongren daer.
Hier endt van st. paulus dwoert,
720
En̄ beghint van st. janne voert,
Die es geheeten ewangeliste,
Die gods verholenheit wiste,
Want hi was siere1 moven sone;
Alre doegt was hi gewone.
[St JAN.]
725
Die dichten wille en̄ dan beghint
Dinc, daer hi niet ane en wint
Danc no loen van sinen here,
Hi dunct mi sijn al uten kere2.
Want wine hebben ander toeverlaet
730
Dan hem; hi es daert al ane staet.
Daer omme biddic, vore alle tale,
Gode, dat hi mi dit wale
Helpe volbringen; want hi es begin
Van alre dinc, daer doegt es in.
735
Nu willic te miere materie keren,
Die es van .j. groten here:
St. janne, ewangeliste,
Die gods heimelecheit3 wiste.
Hets recht en witten donres daghe
[p. 328]
740
Sliep hi, daer sijt alle toe saghen,
Optie borst des warechs propheten;
Des derric1 mi wel vermeten,
Dat hi daer dranc .j. drancskijn,
Dat vele beter es dan wijn;
745
Want, alse .j. vloet uten paradise,
Ran2 ute jans monde wise
Woerde van groten louen;
Want hi vloech hem allen bouen
Den ewangelisten daer,
750
Rechte alse doet die aer3
Boven andere vogele.
Want daer6 god ane den cruce hinc
Seidi: ‘Wijf! dit es dijn kint.’
755
Doen sprac hi toten neve sijn:
‘Neve! dit es die moeder dijn.’
Daer maecti st. janne behoeder
Dier houescher vrouwen ende der goeder,
Want hi was harre suster kint
760
Marien, die te gode ghinc
En̄ bat hem herte vriendelike
Vor jannc en̄ iacoppe die gelike
Dat die .j. mochte ter rechter hant
Sitten en̄ dander ter slincker, want7
765
Marien in haren moet8
Alsoe dochte wesen goet.
Doen antwoerde ihesus dit:
‘Wijf! ghine weet niet wat gi bid.
Tsitten van hemelrike al gader
770
Es mine niet, het es mijns vader.
Dat meendi als te gheven
Om maechscap sinen neven,
Maer, diet verdienen sonder waen,
Selent met bliscepen ontfaen.
[p. 329]
775
Moghen si van den kelke al
Drinken, daer ic af drinken sal,
Soe seggic u, sonder sparen,
Dat si met mi selen varen.’
Hine meende ne ghenen wijn,
780
Hi meende sijn heilege passie sijn1.
Nu willic mine materie scriven,
In2 wille gene lange tale driven.
Jhesus, marien sone,
Ghinc, alse hi was gewone,
785
Neven die zee, daer opt lant,
Daer hi sente janne vant,
En̄ zebedeus sinen vader,
En̄ daertoe sijn ghetouwe al gader,
Daer hi mede visschen soude,
790
Altoes alse hi visschen woude
En̄ jacoppe sinen broeder,
Beide met scepe ende met roeder.
Doen seide ihesus: ‘Volcht mi.’
Si seiden beide: ‘Here! dat si.’
795
Daer lieten si moeder ende vader,
En̄ datsi in ertrike al gader
Hadden, en̄ volchden ihesus naer.
Doen riep hi mede, dat was waer3,
Petre en̄ andriese die hi vant
800
Visschende, daer hi ghinc opt sant4.
Dit waren die .iiij., die hi vercoren
Hadde boven dandre te voren,
Die hi riep teenen male.
Want haer geselscap bequam hem wale5.
805
Doen god te hemele was gevaren,
Entie apostelen sonder sparen6
Predecten tgeloeve in menich lant,
Jan ghinc in effesien, daer hi vant
[p. 330]
Enen rechtre, dien hi dede
810
Te roeme varen om felheden1.
Doen hi te roeme comen was,
Alsict in die scrifture las,
Doen seide die keyser, dat hi woude,
Dat hi gods loechenen soude,
815
En̄ swighen van sier predekinghen.
St. jan seide: ‘Mine sal niemen dwinghen
Daer af, in2 sal predeken en̄ leren
Den lieden dwoert ons heren;
Want hets beter gehoersam sijn
820
Gode, dan di3 keyserkijn!’
Doen dat die keyser hoerde,
Hiet hine4 metten selven woerde
Haestelec uter poerten leiden,
En̄ dede halen, sonder beiden,
825
Ene cupe, daer men in goet
Wallende olie, ende al bloet
Janne in setten; maer daer af
Ne hadde hi pinen niet .j. caf,
Want het was, alst god woude5,
830
Te pointe of hire in baden soude.
Doen gheboet die quade tyran
Dat men dade den goeden man
Voeren te padinos (l. padmos) int eylant,
Daer hi screef met siere hant
835
Appocalipsim, dat visioen,
Dat god woude openbaren doen6
Janne, sinen lieven vrient.
Binnen desen heeft verdient
Die keyser iegen die senature,
840
Dat hi woude breken haer cure7,
Die hadde gestaen menegen dach.
Doen dit die ghemeente sach
Te roeme van den wisen lieden,
[p. 331]
Ghingense te rade en berieden
845
Hem, en̄ vonden in haren raet,
Dat si met ghemeenre daet
Ghingen daer si domiciane vonden,
En̄ sloeghen1 doet te dier stonden.
Doen domicianus was doet,
850
Die keyser, die na hem quam, geboet,
Birade van den senaturen,
Dat men alle sine curen
Soude breken en̄ nuwe maken,
En̄ bi dus ghedanen2 saken
855
Woudi hem allen weder gheven
Dlant, die hi hadde verdreven.
Dit dunct mi wel redene togen,
Dat god woude dit gedogen,
Om jans wille sijns neven,
860
Die hi niene3 woude begheven.
Want hi doen van effesien quam
Met andre lieden. Doen dit vernam
Alt volc, doen waest harde blide,
Het liep ute in elke side,
865
En̄ toefden4 janne utermaten.
Doen quam daer uut ere straten
Liede, die dreven rouwe groot
Om drucianen, die si doet
Droeghen toten grave waert;
870
Doen riepen si alle tere vaert:
‘Here! nu es si doet
Druciane, u vriendinne groot;
Here! si hadde groet doeghen5,
Dat si u niene sach met haren oegen,
875
Dies dreef si rouwe groet,
En̄ mettien bleef si doet.’
Doen St. jan weenen sach
Hare vriende, op dien dach,
[p. 332]
Sprac hi met ere bidder-stemme1:
880
‘Staet op, druciane! vriendinne!
In den name gods ons heren,
Gaet vollec2 thuus waert met eren,
En̄ maket mi tetene metter vaert.’
Doen stont si op en̄ ghinc thuus waert.
885
Doen riepen si alle, sonder sparen,
Die ghene die daer waren:
‘Nu kennen wi alle openbare wale,
Dat waer es jans tale,
Die hi predecte van dien prophete
890
Die ihesus christus was geheten.’
Doent quam op ten andren dach,
Alsic u wel seggen mach,
Hadde die philosophe grandoen3
Alt volc gebieden4 doen,
895
Want hi wilde .j. disputacie houden,
Wien men anebeden soude.
Ghimmen5, die men daer liggende vant,
Nam grandoen in sine hant.
Mettien vielt, alst god woude,
900
Dat St. jan daer liden6 soude.
Doen sprac hi met ere luder kele,
Daert volcs hoerde vele:
‘Tvolc es verdoert,7 dat desen man
Prijst, die en geen goet en can;
905
Sines niet gewarech8, die medicine;
Daer mede niet en vergaet die pine,
Van den onghemake daer:
Dat derric seggen over waer.
Mijn meester leerde mi, dat ic soude,
910
Op dat ic volmaect wesen woude,
Dat ic soude al vercopen saen,
En̄ ghevent den armen, sonder waen.’
Doen antwoerde grandoen:
’Wildi dese ghimmen doen
[p. 333]
915
Gheheel alsi te voren waven,
Ic worde kersten sonder sparen?
St. jan sprac: ‘Dat willic doen,
Op dat ghi wilt, grandoen!
Gheloeven ane onsen god.’
920
Grandoen sprac: ‘So waric sod,
En gheloefdic niet te hant.’
St. jan hief op sine hant,
En̄ maecter over .j. cruce doe;
Daer sijt alle saghen toe,
925
Daer menich omme stont,
Worden die ghimmen al ghesont1.
Doen dat sach die grote clerc2
Liet hi al sijn oude werc
En̄ quam tote st. janne gegaen,
930
En̄ woude kersten sijn ghedaen,
En̄ gaf den armen sijn goet saen.
St. jan deden kersten3 sonder waen,
En̄ hi ghinc predeken dwoert ons heren,
En̄ den volke leren.
935
Doen waren daer .ij. heren
In die stat, van groter eren.
Doen si dat versaghen,
Begonstense over een draghen4
Dat si met st. janne gaen
940
Wouden, sonder eneghen waen,
En̄ gaven den armen alte male
Have ende lant, huus en sale5.
En̄ volchden st. janne naer
Waer dat hi ghinc, dats waer,
945
En̄ daden also groet virtuut,
Datsi al dreven uut
Alre hande mesquame6
Uten erdschen lichame.
Daer quamen si weder saen
950
Teffesien, in die stat gegaen,
[p. 334]
Met haren, meester st. janne.
Doen saghen si haer manne
En̄ haer knechte geweldelike
Riden dor effesien rike.
955
Doen peinsden si in haren moede:
Waren wi weder in onsen goede,
Sine quamen meer in dat verdriet.
Doen en woude st. jan niet,
Dat si hem beclaechden van enegen dingen,
960
En̄ dede hem roeden bringhen,
En̄ clene steene die men daer vant,
Ligghende bi der zee opt sant.
Doen maecti. .j. cruce tier uren;
Doen verwandelden haer naturen1:
965
Daer sijt toe saghen wert dat hout
Dat alre fijnste gout,
Dat noit goudsmit hadde gesien2.
............
En̄ verwandelden haer naturen
Die steene, en̄ worden ghimmen fijn,
970
Dat ghene betre en mochten sijn.
Doen sprac st. jan te hant:
‘Kindre, staet op, nemt in u hant,
En̄ gaet ten wisen lieden,
Die u wilen eer gherieden,
975
En̄ segt, dat si u gheraden nu;
Doet dit des biddic u,
En̄ vraegt hem openbare des,
Of dit fijn gout es,
En̄ van den steenen des gelike.’
980
Doen seiden si alle sekerlike,
Dat si noit binnen haren tide3
Ne saghen so goet ghesmide4.
Doen sprac st. jan die goede
Met enen ghestaden moede:
985
‘Gaet, coept dat ghi hadt te voren,
Hemelrike hebdi verloren.’
[p. 335]
Doen begonste hi .j. sermoen
Van enen riken man doen,
Die in die helle es begraven.
990
Doen sachi vore hem draghen
.IJ. dode, die te graven waren.
Doen dede hise op-staen sonder sparen.
Doen sprac st. jan dese waert1:
‘Mijn meester, hi wille ter vaert
995
Openbare vor die oeghen
Den lieden met miraclen toeghen.
Wat maghicker u af maken tale?
Ghi wet openbare wale,
Dat ghi in sinen name
1000
Ghenaest alre hande mesquame2,
En̄ nu so hebdijt verloren
Tgoet, dat ghi hadt te voren,
En̄ sijt arme keytive bleven,
Want ghi gode hebt begheven.’
1005
Binnen deser tale quam daer gegaen
Ene wedewe, sonder waen,
Die rouwe dreef utermaten groet,
Om haren sone, dien si doet
Draghen dede ten grave waert.
1010
Doen si st. janne ter vaert
Sach, riep si hem ane:
‘Here! want3 ghi drusiane
Op daedt staen vander doet,
So mindert minen rouwe groet:
1015
Gheeft weder minen kinde sijn lijf4,
Want hi maer .xxx. daghe sijn wijf
En hadde gehadt, dat es waer.’
Doen sprac st. jan sonder vaer5:
‘Jongelinc, ic ghebieddi dat,
1020
Dattu op-staes ende segt hem, wat
Dese .ij. hebben verloren.’
Doen sprac die ghene, wildijt horen,
Die daer op die bare lach,
[p. 336]
‘Die duvele dreven groet ghescach1
1025
Om mileto en̄ eugenio,
(Die .ij. sijn geheeten also)
En̄ dingele gods, ons heren,
Saghic droeflec weder-keren,
Want ghi nu hebt verloren,
1030
Tgoet, dat ghi hadt te voren.
Entie ewelec bliscap groet.
(Want diere bliscap ghenoet2
En mach tonge ghene vertellen.)
Vor die bliscap hebdi die helle;
1035
Dat es dulheit groet.
Bidt st. janne om uwe noet,
Ghelijc dat hi mi nu dede
Opstaen, om sine oemoedechede,
Dat hi u doe verrisen uter noet,
1040
En̄ van derre bittere doet,
Daer ghi nu in sijt ghevallen’.
Doen vielen si vor hem allen
Vor st. janne op sine knien,
En̄ baden hem mettien,
1045
Dat hi vor hem gode bade,
Dat hi hem hore mesdade
Vergave daer naer.
Doen antwoerde dapostel daer,
Dat si moesten over waer,
1050
Al waert hem te doene swaer.
Vasten emmer .xxx. daghe,
Eer hi hem antwoerde gave.
Doen si dit hadden ghedaen,
Quamen si vor st. janne ghegaen,
1055
En̄ baden hem oemoedelike,
Om gode van hemelrike,
Dat hise absolveren soude
Van haren sonden, of hi woude.
Doen sprac st. jan, die wise:
1060
‘God van den paradise,
[p. 337]
Dat seggic openbare,
Es blider van .j. sondare
Die hem bekeert, des sijt gewes,
Dan hi van .xcix. es
1065
Gherechter menschen, dats waer.’
Doen dedi hi hem aflaet daer,
En̄ deden op die stat halen
Roeden en̄ steene tenen male,
En̄ geboet hem1, in den name ons heren,
1070
Dat si weder souden keren
In hare nature, daer si in waren.
Si dadent oec sonder sparen;
Doen ghingen si gansen2 sonder waen,
Die met siecheden waren bevaen.
1075
Doen gaf hem god, dat si hadden te voren,
Doen si sine gracie hadden vercoren.
Effesien, die goede stat,
Geloefde ane st. janne bat,
Dan si ane dafgode daden.
1080
Doen ghingen die papen te rade,
En̄ vonden onderlinghe
Dat si st. janne souden dwinghen,
Dat hi haer afgode anebeden soude,
1085
Doen quamen si te hem saen
En̄ spraken: ‘Ghi moet met ons gaen
Ten temple en̄ anebeden onsen god.’
‘Anebeeddicken4, so waric sod,’
Sprac st. jan, ‘dadic dat.
1090
Ic sal u raden vele bat:
Gaet henen met mi tonser kerke,
Ic wille breken al uwe gewerke;
Temple en̄ afgode, alte hant,
Willic doen vallen in dat sant.’
1095
Eer hi die redene brochte uut,
Wert daer in soe groet gheluut,
Dattie tempel te kraken began.
[p. 338]
Doen riep lude st. jan:
‘Ic bidde u allen vriendelike,
1100
Dat ghi gaet ute haestelike.’
Doen si alle ute waren
Sprac st. jan sonder sparen:
‘Ic ghebieddi dattu coms in gods namen.’
Mettien selven woerde quamen
1105
Tempel en̄ afgode beide,
Dat si laghen op die heide.
Op dien dach bekeerden daer
.xij.C. menschen, dats waer.
Doen was daer astodimus,
1110
Die bisscop was geheeten dus;
Hi sprac: ‘An uwen god en geloevic niet,
Ghine1 drinct daer ment toe siet,
Vore alle dit volc venijn,
Dat niet sterker en mochte sijn2.’
1115
Doen sprac st. jan: ‘Gerne, twaren;
Doet3 mi halen sonder sparen.’
Doen sprac die bisscop: ‘Eer seldi sien
Sonder waen drinken hem drien.’
Doen dedi halen .iij. mordenaren.
1120
Men gaeft hem drinken sonder sparen.
Doen si ghedronken hadden dat,
Bleven si doet optie stat.
Doen gaf men st. janne dat saen
Drinken, sonder eneghen waen,
1125
En scaedde hem niet, hi bleef gesont.
Doen sprac die bisscop tier stont:
‘Eer wi in u geloeve gaen,
Moetti tiersten op doen staen
Dese dode, die hier liggen neder,
1130
En̄ doetse alle .iij. leven weder.’
Doen sprac st. jan, die vrie4:
‘Dat ic dit doe sonder gokelie
Willic u wel doen verstaen.
Neemt minen roc, gaet te hem saen,
[p. 339]
1135
En̄ segt: staet op in gods name,
Sonder eneghe mesquame1’.
Doen stonden si op ten selven tide,
Doen was astodimus blide,
En̄ woude sonder eneghe beide
1140
Ontfaen sijn kerstenheide2.
Daer doeptene st. jan
Hem en̄ sine maghe en̄ sine man3,
Enten rechtre van der stat mede.
Aldus hi bekeren dede
1145
Effesien sonder eneghen waen,
En̄ bleef int geloeve staen.
Doen ghinghen van effesien die heren,
En̄ daden stichten met groter eren.
Ene kerke in st. jans name,
1150
Daer sint sijn lichame
Te hemele4 ghevoert was,
Als ict in die scrifture las.
Hier na, binnen corten tide,
Quam st. jan, die wide5
1155
Predecte dat woert ons heren,
Daer hem woude bekeren
(Over mids der predekinghe,
Die ute st. jans monde ghinghe)
.I. jongelinc, en̄ volchde st. janne naer,
1160
Tote dat hi quam, dats waer,
Teens bisscops, daer hi soude
Bliven wonen, of6 hi woude,
Tote dies maels dat st. janna dochte,
Dat hi pine doeghen mochte7,
1165
St. janne te volghene naer.
Doen hi daer was dierste jaer,
Dede hem die bisscop al sijn gevoech8.
Dander9 jaer liet hijt liden genoech;
[p. 340]
Terde jaer ghinc hi, sonder sparen,
1170
Metten quadien, daer si waren.
Ten vierden iare quam st. jan gegaen
Daer weder, en̄ alsoe saen
Vraechdi hem om sinen sone.
Die bisscop en was niet gewone1),
1175
Van hem wetene al bedalle2).
Die bisscop sprac met ongevalle:
‘Es hi in quaet geselscap comen,
Here! gaet3) te scaden ofte te vromen,
Hine wille hem bekeren niet.’
1180
Heer bisscop ic wane ghine selden siet,’
Sprac st. jan; ‘haelt mi .j. paert,
Ic wille riden der waert.’
Die bisscop seide: ‘Gi selets ontbaren4),
Want, here! ghi hadt5) al twaren
1185
Verloren, wat ghi hadt an,
Want sine sparen ghenen man.’
St. jan sprac: ‘Sijts ghewes
Here bisscop, dat om des costs wille es,
Dat ghi dit tint hebt laten dolen,
1190
Dat ic u wilen hadde bevolen.
Gaet, haest u, haelt mi .j. paert,
Ic wille riden der waert.’
Die bisscop seide: ‘Ic saelt dan doen.’
Doen dede hi loepen .j. gersoen
1195
Ten stalie en̄ dede halen tpaert.
St. jan sat op ter vaert.
(Hi was so crane, hine conste gegaen6)
Te woude waert) en̄ alsoe saen
Alse hi daer quam, alst god woude,
1200
En̄ davonture wesen soude,
Quam hem die jongelinc int ghemoet.
Wildi horen wat hi doet?
Tierst dat7) hi st. janne sach,
[p. 341]
Ne weet hi weder hi mach
1205
Bliven staende, so loepen gaen.
Mettien heeft hi sonder waen
Sere te loepene begonnen.
St. jan es hem na gheronnen,
Wat dat paert gheloepen mach.
1210
Tierst dat dat die jongeline sach.
Viel hi neder op die erde,
En̄ riep: ‘Wat sal mijns gewerden.’
St. jan sprac: ‘En vervaerdi niet,
Al es di dulheit ghesciet,
12l5
Du seles af comen wale.’
En̄ binnen derre tale
Es hi comen daer hi sach
Den iongelinc, daer hi lach.
Hi sprac: ‘Staet op, lieve sone!
1220
Wattan1)? al hebdi die crone
Van der suverheit verloren,
Ghi moegt nochtan sijn vercoren
In hemelrike te groten lone.’
Metten selven stont op sijn sone,
1225
En̄ volchde st. janne naer
Tote in die stat, dat es waer,
Daer hi hem doen aflaet dede.
Ic segge u over2 waerhede,
Dat hi doen ghinc met st. janne
1230
En̄ wart .j. der bester manne,
Die met st. janne ghinc.
Namaels wert die jongelinc
Bisscop in die stede,
Dit es rechte waerhede.
1235
Hier na, alst gode tijt dochte,
En̄ si sijns ontbaren mochten
(Die liede, die in erdrike waren)
Want die heilege kerke was
1240
Worden groet, alsict las
[p. 342]
Entie1 scrifture, dat was waer,
Want hi was out .xc. jaer.
Dat was enen langhen tijt.
Hi hadde gheweest, sonder delijt2,
1245
In erdrike over een3;
Want hine begherde el negheen
Dan van gode sekerlike,
Die here es van hemelrike.
Hier omme wouden god dan
1250
Troesten, boven alle man,
Die doen waren in erdrike.
Daerom quam god gheweldelike4
Hier neder metten jongren sijn,
En seide: ‘Lieve neve mijn,
1255
Hets tijt, dat gi selt ter bliscap comen
Met minen broedren tuwen vromen5;
(Dat was op .j. sonnen dach,
Dat st. jan dese bliscap sach.)
Op ten vijften dach na desen
1260
Seldi ghereet wesen’.
Doen god onse here dit hadde geseit,
Voer hi, sonder aerbeit,
Te hemele6, daer hi ute was comen;
En̄ st. jan heeft ghenomen
1265
Sine hande en̄ heefse wide ontploken,
Metten selven heeft hi ghesproken:
‘Here! geloeft so moetti wesen,
Dat ghi mi hale wilt ute desen
Erterike, daer ic in
1270
Jammerlike ghekerkert bin.
Here! en̄ dat ghi mi
Wilt halen ter bliscap, daer ghi
Mi selve hebt ghenoedt.
En̄, here! ghi wet wel, dat ic oyt7
1275
Hebbe beghert sekerlike
[p. 343]
Met u te sine in hemelrike.
Here! laet mi met minen broedren varen,
Die met u hier neder waren,
Doen ghi mi noedet, here, met him;
1280
Doet op die dore, laet mi in,
En̄ neemt mi metter selver vaert,
En̄ leidt mi tuwer geselscape waert,
Christus, gods sone van hemelrike!
Want ghi quaemt in erdrike,
1285
Om te verlossene die waren verloren:
Daerom woudi sijn gheboren,
Daeromme moet hi ewelike
Gheloeft wesen sekerlike’.
Ic ben wel seker dies,
1290
Dat hi sijns tijts niene verwies1,
Die doen quam, alst god woude,
Dat hi verlost wesen soude
Van erdrike; sonder waen
Es hi doen op ghestaen,
1295
In der ierster haencraet,
Die crayt vor die dagheraet,
En̄ begonste dwoert ons heren
Den volke predeken en̄ leren.
Doen woude hi, sonder waen,
1300
Ene misse singhen gaen.
Na die misse dede hi graven
.J. graf, en̄ uter kerken draghen
Die erde al te male.
Dat graf stont te pointe wale
1305
Bi den outare. Te desen tide
Nam hi orlof ant volc, en̄ blide
Ghinc hi ten grave waert,
Hine wiste waeromme sijn vervaert,
En̄ ghincker in al ghecleedt.
1310
Eer ene corte wile leed,
Quam daer .j. licht, so groet, van boven,
[p. 344]
Dat daer niemen in sine oeghen
Ghedoeghen en conste1, dats waer.
Dat duerde ene ure daer;
1315
Doen dat licht was vergaen,
Doen ghingen si ten grave saen,
Daer si anders niet en vonden.
Dan manna ten selven stonden.
Manna, dats broet van hemelrike.
1320
En̄ oec vonden si sekerlike
Sine cleedre, dats waer;
Maer sijn lichame en was niet daer.
Men mach daer noch daghelike
Manna sien wassen sekerlike.
1325
Doen die vader metten sone,
Entie heilege geest, die sijn gewone
Daer toe te doene groet wonder2.
Daer ne was dat graf noit sonder.
Nu sit hi gheweldelike
1330
Met onsen here, in hemelrike,
Daer, met versuumthede3,
Sijn moeder dede ene bede,
Daer hi ons allen cortelike
Moete bringhen euwelike.
1335
Want hem god niet en ontseegt4
Wat dat hi te biddene pleegt.
Nu wetti alle waerlike
.I. deel sijns levens, maer cortelike
Seit ons .j. heilech man,
1340
Van den ewangeliste st. jan,
Dat hi met privilegien es gegaen
Boven alle dandren, sonder waen.
Een deel siere privilegien nu
Hebbic wille5 te seggene u,
1345
En dochte u niet mine tale te lanc.
Deene was sonder wanc6
[p. 345]
Dat hi, op ten witten donres dach,
Optie borst ons heren lach,
Daer hi van der wijsheit nam
1350
Dat beghin, daer namaels ute quam
Harde grote wijshede.
Dat dochte mi grote werdechede.
Ic der mi wel vermeten1 das,
Dattie andre privilegie was,
1355
Datten god hevet vercoren
Der vrouwen, daer hi af wert geboren,
Dat hi woude, dat waer die ghene,
Diese hoeden soude, en niet allene
Gaf dat hi ware haer broeder,
1360
Haers vader kint en̄ haerre moeder,
En̄ hi was haer kint.
Hier bi dunct hi mi sere ghemint.
Hi beval deene den andren gelike,
Die hi meest minde in erdrike.
1365
Sire moeder, die was die hoechste,
Gaf hi sinen neve tenen troeste.
Hine conste niet geliker vinden twaren,
En̄ der gods verholenheden
1370
Wiste hi meer, dan dandren deden.
Ic wane maria sekerlike
Hadde menege collacie4 waerlike
Met janne, daer si onder hen beiden
Spraken van der heimelecheiden
1375
Gods, daer si af wisten over een
Meer, dan der andre gheen.
Hi hadde te goeder ure geboren
Gheweest, die hadde mogen horen
Die collacie sekerlike,
1380
Die si hadden vriendelike.
Ic peinse wel in minen moet,
Dat lucas hadde harde5 goet,
Want hi hoerde menich soete woert,
[p. 346]
Dat hi sint vertelde voert,
1385
Want hi haerre beider capelaen was,
Alsict in die scrifture las.
Nu willic voert gaen
Op die redene, sonder waen,
Daer van hemelrike die coninc
1390
Sprac: ‘Hier omme desen rinc
Staet selc1, die niet en sal smaken de doet,
Hien sal eer2 sien die bliscap groet
In hemelrike, dats waer.
En̄ hi volchde gode naer
1395
Daer hi st. petre riep,
En̄ metten selven soe siet3
St. peter sekerlike
Janne na-loepen haestelike.
‘Here! sonder ghescilt’4,
1400
Sprak peter, ‘of ghi wilt,
Segt van janne, uwen neve, uwen wille’.