|
|
|
| |
| | | |
Dichtkunst, letteren.
Vertijloosheid,(1)
door Guido Gezelle
en zie 'k, in 't nauw gesteken,
de duistere wolken breken;
en zie 'k noch bol noch boom,
noch hout noch iet dat groent,
mijn' kwaden zin verzoent.
of sneeuw! Ach, of het snerpen
des Noordens nog een' sneê
mij liete in 't water scherpen,
en glad!... Wach arme, 't stinkt,
van 't smoorend smokkelweêr,
dat zon noch mane 'n dwingt!
| | | |
'k Wille uit en blijde zijn!
Ach, blijde zijn leert even
weêr daden doen en leven!...
te halen, maar mijn hert,
't is lam en zonder locht!
o kwame 't lang verleden,
dat, hier en daar weleer,
dat, zoo en zulk een dag,
ik, jong zijnde, ei, hoe lief,
't En gaat niet meer zoo 't ging
in 't eerste! En, zijn de dagen
u, jongens, veel te kort,
mij dunk' het dat ze tragen
dat hunkert naar den nacht,
Moet zoo veel zwoegend pogen
door dik en dun, op 't eind,
om nooit te zijn verzaad?
| | | |
Mijn Redder, Gij, gij leeft;
en, moet ik, heengedreven,
Gij zijt daar, die mij wacht
Dan zal de duistere wolk,
het graf, de kerker scheuren;
dan zal de zon heur' gang
weêr blij ten hemel beuren;
dan zal 't weêr zomer zijn,
weêr dag, weêr alles: dan,
weêr eindloos meer als iet
dat blijdschap heeten kan!
Kortrijk, 23sten in Nieuwjaarmaand 1894.
|
(1)Vertij = verzet, amuscment. Loquela, VIII, 15.
|
|
vorige
