Luid buld'rend huilt de stormwind. Woest rollen de baren

In wilde wieling op en over elkaar aan

Op't schokkend schip... Eén doodsomarming... Wanhoopssnaren

Snerpen dien kreet der hoop: Heer, red ons, wij vergaan.

 

Weer werpt de zon in den luchtblauwen oceaan

Het gouden dieplood van haar licht en opwaarts staren

De schepelingen, met een mannelijken traan

Den Vader dankend, Die de stormen deed bedaren.

 

Arm menschenhart, dat op de deining der ideeën

Behaaglijk wieglend, niet terugschrikt voor de weeën

- Eigengewilde - van een onbekende kust!

 

Wel mocht Gij wenschen, dat volheerlijk de genade

Met éénen golfslag op haar reuzenrug U laadde

En wierp behouden in de haven van Gods rust.