Gij draagt alreeds het masker van den dood,

de diepe rimpels en de donkre groeven

aan neus en mond waarrond het vlammenrood

van avondloof en eeuwigheid blijft toeven:

des Levens herfsttij dat zijn schaduw sneed

in 't edel aangezicht waarlangs de haren golven

wit en sereen en voor den dood gereed.

 

En in uw blik, als een verstarde vlam, dit staren

naar een heelal dat niemand kan ontwaren

dan gij, die reeds ontdaan van blindheid en gewicht

voor 't allerlaatst uw roze handen vouwt.

 

Hoort gij de paarden draven door de bosschen

der eeuwigheid, waar reeds de zilveren karossen

hun bliksemenden tocht beginnen naar het licht?

 

Of schalt - een weerlicht langs - voor 't opperste gericht

Gods jachthoorn door het woud?