Weeg deze koude hand, leg vingers

op een steen. Druk zwijgend

beide ogen toe.

 

Haal adem oeverloos en sla,

versplinter het gebit.

Verzink in mij.

 

Drink van dit bloed.

Eet van dit vlees.

Terwijl het sterfelijk vlees

beweegt

beweegt

 

het einde zich. Lang hangt het

stil, diep in de grot

waar druipsteen druipt en het

zoals een afgrond zwijgt.

 

Draait het zich om,

dan spreidt het

harde, zwarte vlerken uit.

Een pop die, draden

in de rug, een leven leidt

in vreemde hand.

 

Zo ligt, vlak bij de kloof,

het kleine hoofd. Zoekt naar

een verre ademtocht

en vindt.

 

Traag echter glijdt het lijf

verleiding in.