Een meisje wordt door haar tweelingzuster bezocht,
maar de wereld doet zich voor als een spiegel waar de
weer aardig in thuisgehouden heeft.
Is er wel een tweelingzus?
Ze weet het niet.
Ze danst met het haar en het lichaam van de zus en legt
de pruik op de wachtende schotel. Als een hoofd.
Een hoofd dat op zijn beurt wacht om gezoend te
worden.
Een mond die zich naar de spiegel toe beweegt.
Ondertussen klikt de camera onophoudelijk. Driftig.
Tot zover de situering.
De foto's komen uit de fotoroman-in-wording van Patrick de Spiegelaere en Peter Verhelst.







