het is de nacht, de nacht

 

uitgeregend donker van de slapende

putten in het bos

 

naar de brandende heuvel langs het pad

trekt hij voorbij

 

daar, beneden: valt een gat in zijn spreken

het begon met de lucht, een

grote zwarte kei

 

grenspalen worden uitgezet

 

stappend, zichzelf tot stervens toe

naderend, aan de rand van het veen, waar

muggen dansen

 

verdwijnt hij achter het huis

 

kon hij verder zonder te ademen, zei hij

verder dan je kunt zien: de

gapende putten van de avond waarachter

mist vallen zet

 

een gestalte jaagt

boven het moeras

 

de sluipschutter - hij kijkt niet op

 

ziet de glanzende schedel tussen het roet,

 

de lamp die walmt