[p. 491]
Serge van Duijnhoven
Gedichten
De vlucht van de magiër
I
Het is niet zonder bijbedoelingen
dat hij zijn kussen pakt en de poes
met de ochtend tegen de hemel
geplakt de dag losmaakt
van de rest van het leven
na een nacht van donkere regen
(...) Het dode oog in het plafond
verwijt hem zijn vermoeidheid
het verwijt hem de pijn
die niet wil genezen
het verwijt hem de angst
niet onzichtbaar te kunnen blijven
(...) op de trap ligt de post
voor zijn gade hij steekt
de brieven in zijn zak
hij zoekt de sleutel
onwillekeurig herkent hij in zijn
gebaren de trekken van zijn vader
[p. 492]
II
op de binnenplaats gillen de
kinderen alsof ze met stokken
geranseld worden terwijl het
ijzeren hek achter hem jammert
hoort hij hoe de douchedruppels
van de muren worden gestript
(...) hij springt op zijn fiets
en jaagt en jakkert bezeten langs
de school met de dichtgetimmerde
ramen de parochiekerk waar hij
getrouwd is nu een mortuarium
(...) voortgedreven wordt hij
door de sirenes op maandag
iedereen zal verbaasd staan dat hij
niet zal terugkeren de magiër
met schrik voor het kwik van de
slaap waarin hij zijn goden niet
van zijn dromen te scheiden ziet
[p. 493]
The night that mysterious, little Sputnik appeared, we could no more see our dreams reflected in the sky. So we went crazy.
Roger Walcraft
De komst van de Spoetnik
I
De hemel, de vrede, het asiel
noem het, en zij heeft
erin geloofd, ook 's nachts
houdt zij de ramen
op een kier met
uitzicht op de stad
(...) Ze ziet het eerste licht
dat van de huizen beneden
komt, ze hoort de wind, de
stoelen schuiven op het balkon
de flat is haar doorsneden
naoorlogse wereld
(...) Was er alleen maar wat meer
van haar muziek die door de
muren sijpelde, licht van
een andere soort, een andere
slaap dan die van uitputting
[p. 494]
II
Nu is er enkel de koude waar-
tegen ze moet vechten met
het licht dat over de muren
kruipt, dat stijgt tot
het dooft in haar hoofd
droomt ze van een donkere hal
(...) Van een deur die wordt
geopend van wind die zich een
weg zoekt naar boven - en gaat
liggen op de trap in de
kille, kleurloze ochtend van
die dag in oktober, 1957
(...) Op de radio hoort zij weer
van zijn komst, zij rookt
een sigaret, likt haar lippen
en huilt. Wie leeft
wil hulp aan wonder
[p. 495]
‘Het beste wat ik je kan wensen is wat tegenslag...’
F. Scott Fitzgerald
In Morpheus' armen
1936. September. Nieuwe episode.
Al diegenen die hier een maand
geleden nog waren met hun kwalen
schrijven mij nu briefkaarten:
Scott, kop op
het oude keert terug in lachspiegel
boek, of rijdt voorbij. Een ijzeren
wagentje op rubber wielen
geen glazen alleen kopjes
(de dokters drinken uit bekertjes)
Die heldere zomer lijkt een half
leven geleden. De barbecueparties
de citroenen die rijpten
aan de bomen, en de mislukte duik
van die veel te hoge plank. Mis.
Ik ben een wreed onder handen genomen
kind, mijn penis is met mijn spieren
verslapt van alle slaap
de zomer borrelt weg
het leven smelt
