In Breughels paradijs staan bloemen en kalkoenen

op de voorgrond naast een pauw.

Er is een mythisch paard verstard

dat met een opgeheven been

een heiligdom van leegte raakt.

 

De leeuwen zijn bejaard, maar in een hoek geschoven

twisten zij nog met elkaar.

 

In de verte leeft het vederachtig delicaat

geboomte van een eeuwigdurend daglicht.

Nergens schaduw; op een heuvel

is het vrijen net voorbij

of net nog niet begonnen voor altijd.