Dat negentijnde capittel.
O, here, cracht mijnre sielen, di moet ic mynnen, wanttu biste mijn overste blijtscap ende alle ghenoechte mijns levens, ende al, dat ic bin, moet di leven ende niet my, want mijn leven was doot in mijnre onsalicheyt ende is verwect in dijnre ontfermherticheyt. Du biste een ontfermhertich here ende een God van vele ghenaedicheyden den ghenen, die dinen naem minnen: hyr om, o, mijn beholder, du hevest gheboden in der wit, dat men di mynnen solde uut alre herten, uut alre sielen ende uut gancen crachten ende uut den binnensten merghe des herten, altijt ende in alre uren, in welken wy dijnre ghenadigher guetheyt.......1).
vorige
