Vorstenspiegel. Naar het Hoogduitsch van Johann Jacob Engel, Schrijver van Laurens Starck.

Te Amsterdam, bij J.C. van Kesteren 1836. In gr. 8^o. 108 bl.

Engel's Fürstenspiegel zal zekerlijk voor velen niet nieuw zijn; doch verre zij het van ons, om alleen het nieuwe behagelijk, en, wat meer zegt, alleen het nieuwe nuttig te vinden. Neen! er is zekerlijk bij onze Hoogduitsche naburen nog veel, wat reeds dertig en meer jaren telt, maar overwaardig is, om uit de vergetelheid opgedolven, of meer algemeen bekend gemaakt te worden. De vertaler heeft dus geen overtollig, of nutteloos werk verrigt, door zijne landgenooten (die zulks nog niet mogten zijn) bekend te maken met denkbeelden over eene goede Staatsregering, over eigenschappen der Vorsten enz., van eenen man, die, gelijk Engel, door zijne toenmalige betrekking geroepen was, om daarover bepaald na te denken, en ook de bevoegdheid had, om daarover te oordeelen. Echter geven wij hem in bedenking, of hij zijne bloemlezing

niet ook met eenige uittreksels van 's mans andere Werken had kunnen verrijken, en daardoor meer afwisseling in het geheel brengen. De vertaling is over het algemeen vloeijend; hier en daar evenwel zijn de zoo gevaarlijke klippen van het Germanismus niet zorgvuldig genoeg vermeden, gelijk bl. 10, ieder ouderdom (Alter?) voor elke leeftijd, bl. 58, belacht voor belagchen enz. Enkele gewrongen woordvoegingen, naar ons taaleigen te gerekte en zamengestelde volzinnen, en het ‘genadige Heer’ herinnerden ons ook den Duitschen bodem. Het opschrift Vorsten-wellust is bezwaarlijk vrij te pleiten van dubbelzinnigheid, en wordt eerst na de lezing verstaanbaar.

Voor het overige hopen wij, dat de vertaler niet afgeschrikt zal worden, om, gelijk hij in het voorberigt meldt, ‘meer andere voortbrengselen van den beroemden Engel te verzamelen;’ want schoone gedachten, schrandere opmerkingen, voortreffelijke vermaningen zijn bij menigte in dit Werkje te vinden, en velen zullen het zeken met genoegen ter hand nemen, als zij het eenigzins leerden kennen. Wij eindigen ons verslag met aan te merken, dat dit boekje voor elken Nederlander te meer waarde heeft, omdat hij niet verlegen is met de lofspraak op een' voortreffelijken Vorst, waarmede het besloten wordt, toe te passen.

Ten overvloede een paar staaltjes: ‘Men vergete het toch nooit, dat alle deugden der ziel aan éénen gemeenschappelijken heiligen band verbonden zijn, wiens ligtzinnige scheiding ten hoogste gevaarlijk is. Men ontbindt den knoop aan het einde van de koord, en vermeent slechts eene parel te laten afglijden; maar zie! al de overige glijden mede.’

‘Diogenes is een voortreffelijk grappig man, zoo lang hij zijn lantarenlicht op anderen laat vallen; maar hij wordt onverdragelijk, zoodra hij zich tot ons wendt, en ons in het licht stelt.’