V. 1Het Br. Hs. heeft: Nu wille ick swyghen van heer Aernoude Ende van synen soonen boude.

3U seggen van.

5Ende wech vloen. Doen sy vernamen Dat die vianden daer quamen, Ende sy Vilvoorden wilden verberren, Ghinghen sy te Brussel wert sonder morren.

10Deerst dat sy quamen, en liege u niet, Te Brussel seyden sy die nieumaeren Hoe Vilvoorde verberrent waere, Ende [wat] die van Grimberghen hadden ghedaen. Doen [si] die meere hadden verstaen, Leyde men al te hant die liede Voor die heeren, als ick bediede, Die 't lant te hoedene was bevolen; Dies was een, al sonder dolen, Die heere van Diest; die andere was Die heere van Bierbeke, als ick las. Die derde die heere van Wesemale; Die heere van Wemmele, wet wale, Was die vierde, des seker sijt. Dese vier stonden deser tijt Met menighen man t' eenen raede, Ende rieden hoe men mochte die schade Ghewreken ende dien.

25Ende oock tot dien grooten stryde, Daer syse schoffierden tot dien tyde, Ende haer vrienden sloeghen doot, Ende veele vinghen in dier noot, Die sy noch hielden ghevaen: Dat segge ick u, al sonder waen. Doen die lieden daer ghaende quaemen, Die ontvloen waeren te samen Van Vilvoorde, dat segge ick u, Die men daer brachte nu Voor die heeren ende voor den raet Om te clagene, dat verstaet, Die schade die hen was gheschiet. Deerst dat sy quaemen, en liege u niet, Voor die hoeren, vielen sy met dien Allegaedre op haere knien: Man, kinderen ende wijf, Ende riepen alle sonder blijf: ‘Ghy heeren, laet u ontfermen der schaeden, Die ons die van Grimberghen hebben beraeden; Want sy hebhen verberrent al Vilvoorde groot ende smal, Ende die borch mede, die daer stont, Al gheworpen in den gront, Ende genomen alle ons goet, Ende ons quyck, des sijt vroet, Doen drijffen te Grimberghen binnen. Oock beroemden se hem, wildijt kinnen, Dat sy dese stat winnen selen Eer die somer lijt, sonder helen, Ende het lant hem maken onderdaen. Met pynen sijn wy hem ontgaen Dat sy ons niet en sloeghen doot, Ende sijn hier commen aerme ende bloot. Daeromme siet hiertoe, ghy heeren, Dat men.

51Die sy ghedaen hebben so grootelicke; Want hen dunckt dat sekerlicke Dat ghy u niet en sult dorren weeren Waer sy u schaden willen of deeren.

57Omdat sy wonnen op u den strijt.’ Doen antwoorde te dyer tijt Mijn heere Geeraert van Wesemaele: ‘Wy en doghen niet, seyt hy, een notschaele Dat wy dese ommate ghedooghen.

63Ende ons dese schande doen openbaer, Segt ghy mi, ghilieden, was heer Aernoult daer, Die heere van Grimberghen met veele lieden?’ Doen sprack daer een, hoorick bedieden: ‘By Gode, heere, ja hy, wet dat; Hy quam ghevaeren daer ter stat Met vier groote starcke schaeren, Die alle wel bewaert waeren
Als te strydene om haer lijf.’ Doen sprack daer, sonder blijf Van Bierbeke mijn heere Jan.

76Vangen an, Daer wy dese overdaet mede keeren.

79Van Grimbergen hebben ghedaen?’ Doen antwoorde weder saen Van Diest mijn heere Hendrick: ‘Ick wille u seggen haestelick, Want lange veersten es ons quaet, Wine hebben gheenen anderen raet Dan dat wy ontbieden ter hant.

91So sy best gheleisten moghen Die vrient sijn des jonghen hertoghen, Daertoe mannen ende maegen, Waer dat zy sitten, sonder saegen, In Vlaenderen, in Henegouwe, Ende als wy sijn, by Gode ghetrouwe, Al vergadert ende al bereet, Dan laet ons henen trecken ghereet Met onsen heere te Grimberghen waert, Ende berren 't al af onghespaert Dat wijs vinden in den gront, Ende breken daer af in corten stont Die borcht, opdat wy moghen Daernae vaeren al ongheloghen Te Mechelen, ende winnen die stat, Ende breken se al af naer dat, Ende verberrene al dat wijs vinden; Daer met moghen wy commen met best ten ynde, Connen wy oock yet betraepen.

110Ende schande doen lanx so meer, Toevense so sonder wederkeer Dat hen berouwe dat sy Jeghens ons staeken; by S^te Mary, Dat dinckt my sijn den besten raet, Naedien dat met onslieden staet.’ Doen seyden sy alle: ‘Ghy segt wel, Dat willen wy doen ende niet el, Ende willen al tuuswaert varen, Ende ons so bereyden te gaeren Dat wy met eeren moghen commen.’ Hier mede schiede, hebbe ick vernomen Alle den raet die daer sat, Ende elcke voer t'huuswaert naer dat So hy hem best mochte bereyden.

126Die sy alomme sochten in 't lant Aen knapen, knechten ende heeren, Aen vrienden, maegen by minnen seere, Ende aen alle die waeren man Des jonghen hertoghen Godevaerts dan, Ende van hem hielden leen ende goet. Oock sonden sy boden, sijt's vroet, In Vlaendren aen dien stauten grave, Die hem baden, by S^te Bave, Dat hy helpen soude synen neve, Den jonghen hertoghen, eer men verdreve, Dat hy behouden mochte sijn rijcke, Dat hy dede ghewillichlijcke; Want deerste dat die grave las 't Ghene in die letteren geschreven was, Antwoorde hy den bode saen: ‘Hy soude synen neve bystaen Ende senden hem seven hondert platen, Ende hadder hy by charitate Meer te doene, dat hijt liet weten, Hy soude hem senden opgheseten Daertoe te hulpe noch duusent man.’ Hier met schiede de bode daer van Doen hy oorlof hadde ghenomen, Ende es weder te Brussel commen Bi den heeren die hy vertelde de taele, Dies hem was te moede wale. Na v. 145 ontbreken de 24 volgende versen in het Amst. Hs.: Nu swige ick van den heeren hier, Ende segge u van den grave fier. Eerst dat de bode van daer schiet, Ontboot hy te hant, en liege u niet, In zijn lant ruddren ende knaepen, Dat sy quaemen met volle wapen; Want hy seere dies hadde van doene. Doen dat hoorden die baroenen Bereyden sy hen met groote haest; Ende quaemen daer t'synen wille naest, Wel ghewapent ende vraghende hem wat hy begerrende was in synen sen, Daer hy om hadde ontboden daer. Doen seyde 't hy hem voerwaer Hoe sijn neve hem hadde ontboden Met brieven ende oock met booden, Van Brabant die jonge hertoghe Dat hy hem helpe in syne oorloghe Dat hy behielde goet ende leen. ‘Hier om ontboodt ick u ghemeen Dat ick u daer senden woude.’ Doen antwoorden sy alsoo boude Dat sy gerren souden vaeren, Ende dat dies sy al ghewillich waeren.

146.Doen ghinck van Vlaendren die grave, Ende coes ter hant, by S^te Bave, Van de ghene die quaemen daer Seven hondert mannen voorwaer Onder ruddren, onder knaepen, Ten vollen harnassche in die wapen
Op groote orssen wel ghereden, Ende gaf hun acht leytsmans ter stede, Die se souden helpen bestieren; Daeraf d'eerste was, hebbe ick hooren versieren, Die heere van Gavere, een edel man. D'ander was, so ick vernam, De stoute heere van Audenaerde. Die derde was in waere waerden Die heere van Nevele, heer Dierick. De vierde was mijn heere Hendrick, Die heere van Ghistele; de v^e was Die heere van Rode, sijt seker das.

166De vij^e die heere van Axele fijn. Die heere van Schoorisse was die achste. Desen maeckte de grave met crachte Conestalle van den herre, Ende sant se te Brusselle wel te werre, Daer sy ontfaen worden met minnen. D'ander boden, doe ick u bekinnen, Voeren al 't lant doore sonder blijf, Ende gheboden 't volck op haer lijf Ghewapent dat werre mochte doen. Doen ghereyde hem menich baroen, Menich ruddre, menich knaepe Te Brussel waert, in waeren saeken, Wel ghewapent, wel ghereden Dus vergaderden binnen der steden
Van Brusselle, als ick u seggen mach Menich man daer deucht aen lach; Want daer quaemen vrienden ende maegen Herde vele sonder saghe, Van allen landen, van allen syden; Want die heeren sonder vermyden, Die te vermonboiren hadden 't kint, Hadden ontboden, so men bevint, Al die vrienden waeren in Brabant Ofte maecht, dat sy u becant, Die ontrent Brabant waeren gheseten. Oock hadden sy selve, doen ick u weten Ontboden vrienden, maeghen ende man.

209Dus quam daer menich man ghevaeren Te Brussel binnen, die ick te waere Som hier te stede noemen wille. Nu hoort ende swiget stille: Doen die van Vlaenderen waeren commen Met acht baenrotsen, hebbe ick vernomen, Die ick u nompde hier te vooren, Met vii^c platen uytvercoren, Die alle weerachtig waeren ende stout, Daer quam oock met ghewout Die grave van Loen met menighen man. Daer quam oock ghevaren an Met menighen man die grave van Naemen Wel ghewapent, ende met hem quaemen Om te helpen den jonghen hertoghe, Die heere van Heurne met veele lieden. Oock quaem daer, so ick u bediede, Van Arschot die heere snel.

225Daer quaemen die heeren van Gaesbeke, Alle beyde, als ick spreke, Met menighen man die vrome was. Oock so quam daer, alsoo ick las, Die vrome heere van Edinghen Met syne lieden in waeren dinghen Wel ghewapent totten teen, Die van hem hielden lant ende leen. Die heere van Roos quam daer ghevaeren Met menighen man die vrom waeren; Die heere stout ende coene was. De heeren waeren, sijt seker das, Des hertoghen man ofte sijn maeghen, Ende wouden hem helpen ten dien daeghen, Verdriven van Grimberghen die baroene. Oock quaemen daer tot dien doene Alle de baenrotsen ghereden, Elk met sijnder maegschap in waerheden, Die in 't hertoochdom waeren gheseten, Die ick u nu wille doen weeten. Daer quam van Peruwes die heere, Mijn heere Zegeraert, by mijnder eere, Met sijnder maeschap ghewapent wel, Die stout waeren ende daertoe fel.

245Met syne maeghen onghespaert, Die vrome waeren ende stout. Daer quam oock mijn heere Aernoult van Craynhem, met syne maeghen. Oock quam daer, hoorick ghewaeghen, Die heere van Marbais, mijn heere Jan, Ende al sijn maeschip met hem an, Die stout waeren ende vroome. Oock quam daer, als ick goeme, Mijn heere Hendrick van Rotselaere, Met vele lieden, dat es clare, Die alle syne vrienden ende maghen waeren. Die heere van Wavre met sijnre maeschap, Ende met hem quam vele andere gheselschap: Van Nielle mijn heere Goddefrijn Met vele die waeren die maghen sijn. Die heere van Dongelberghe quam met Vele lieden, by mijnder wet, Die alle waeren zyne neven, Ende syne maghen, die hem niet en willen begeven. Oock quam met menigen man stout Mijn heere Jan van Campenhout, Met syne maeschap ghewapent wale. Daer quam ook, moet ick verhaele, Die heere van Remie, segge ick u, Met menighen man, verstaet my nu, Die alle waeren syne neven. Oock quam daer, sonder beven, Die heere van Tressignies ghevaren Met alle sijn maeschap te waeren, Die hem bystonden naer ende verre. Oock quam daer, sonder merre, Die heere van Wedergrate ghereden. Hier ontbr. een vers. Die hem bestonden verre ende nae. Oock quam daer, als ick verstae, Die heere van Lederberghe, heer Diederijck, Met alle sijn maeschap ruddelick, Die hy hadde onder syne vane. Daer quam oock, doene ick u te verstaene; Die heere van Zuylen, heer Geeraert, Met al sijn maeschap onvervaert, Die hem noode souden af gaen. Daer quam, doe ick u verstaen, Die viere heeren, die hadden 't kint Te vermonboirne ende sijn bewint, Elck met sijnder maeschap, die ick u Terstont wille seggen nu. Daer quam van Diest heere Hendrick Met alle sijne maeschap sekerlijck, Die hem bestonden verre ende nae. Oock quam, als ick verstae.

289Ende met hem sijn maegen daer, Die hem noode souden af gaen. Daer quam oock, doe ick u verstaen, Mijn heere Jan van Bierbeke Met alle de syne stoutelicke, Die hem bestonde, daer hijt wiste. Oock quam daer mede ten twiste Van Wemmele mijn heere Aernoult Met syne maghen menichfault, Die hy leyde onder syne banniere. Oock was hy te williger hiere Te commen, omdat hy was monboire Van den kinde, als ick seyde vooren.

294Ende quaemen met bannieren ten stryde, Als ick u hiernae sal tooghen. Oock quam te Brusselle ongheloghen.

300Van Lotrick ende uyt Brabant, Uyt Wals Brabant ende andere lant, Ende so menich andere man daertoe, Die van alle canten quaemen doe, Dat wondere te vertellen waere, So wel van verre als van naere. Ende als al dat volck vergadert was, Wasser, als ick de waerheyt las, Dertich duysent, sijt vroet, Op goede orssen ende te voet, Die alle te oorloghe waren commen. Onlange hiernae, hebbe ick vernomen, Doen sy alle vergadert waeren Ghingen sy vaste, sonder spaeren, Haer dingen torssen ende laden Om te vaerene met goeden staden Alle te Grimberghen waert. Nu swighe ick van haerlieden vaert Tot dat tijt es ende stade, Ende ick af spreke met liever lade, Ende wille te Grimberghen keeren, Dat segge ick u by mijnder eeren, Daer men doen leefde blydelijcke; Want sy waenen sekerlijcke
Verwonnen hebben haere vianden, Ende met peyse waeren sy in hunne landen, Ende en peynsden niet dat anders soude sijn, Maer waeren bedroghen op dat termin. Op eenen dach was gheseten Mijn heere Aernoult, doen ick u weeten.