4153Op groote orssen wel vermoghen, Ende lieten se loopen ongheloghen Door den strijt met groot ghedruusch, Elck eene sperre in syne vuust Dat van eschenen was ende stijf. Heer Godevaert stack eenen, sonder blijf, Dat hem engheene wapen stont in staeden, 't Sperre moeste in sijn lijf waden, Ende viel neder van den orsse, Ende heer Jan, sijn broedere, stack in die porsse Eenen anderen, sonder wanc, Door den buyck eender hellen lanck, Ende dar hy 't naer hem track wedere, Viel die ander doot neder, Ende hy track het sweert uyter scheyden, So daet heere Geeraert, sonder beyden, Ende reden ten strydewaert in, Ende streden, des ick seker ben, Metten sweerde vromelijcke. Doen quam daer behaeghelijcke.

4170Wel ghewapent, dat's waer, Op een ors schoone ende goet. Hy voerde den schilt, sijt vroet, Van goude ende van keelen mede, Met eenen kepere, by mijnder waerhede, Van laseure; oock so hilt hy Eenen starcken sperre, gheloves mi, Daer aenne van syde een confanoen. Doen liet loopen die baroen Sijn ors over dat schoone velt, Daer menich man in onghewelt Ghevallen lach in den bloede. Het scheen commende in overmoede Van Pamele mijn heere Willem; Hy sat ghewapent, ick seker bem, Op een groot ors dat seere ran; Tournekeel dat hy hadde an Was wit met dry ruyten root, Ende liet loopen met torne groot Te heeren Geeraert wart over de heyde, Die hem jeghen quam sonder beyden Wat sijn ors conste gherinnen, Ende raecte Geeraert nae mijn versinnen, Op den schilt, op den canteel, Dat die schilt, die was gheheel, In menighen stucken viel op 't sant. Oock stacken wedere, sy u becant, Heere Willem van Pamele, die heere, Dat hy bynae was ghevallen seere. Doen onthielt hy hem ongheloghen Ende hevet sweert uytghetoghen, Ende sloegher den heere van Pamele met Op den schilt, dat wel wet, Datter af spranck een groot stuck; Maer dat was hem een gheluck, Dat 't sweert ontschoet op die plate, Ende het ors tumelde op die strate, So overgroot was dien slach, Ende spranck al sonder verdrach.

4205Ginck ten sweerde.

4207Op synen helm, hebbe ick vernomen; Maer het ors was in 't loopen commen, Ende droech hem henen door den strijt, Dies heer Willem, des seker sijt, In sijn herte was herde erre. Oock hadde heer Gheeraert sonder merre Hem harde gheerne seer ommeghekeert; Maer hy en conste, als men my leert, Sijn ors wederhouden niet, Ende als heere Gheeraert dat ghesiet, Ginck hy vreeselijck stryden, Ende sloech eenen tot dien tyden Dhoot van den buke verre. Doen quam ghereden, sonder merren.

4223Marbais.

4224Groot ros.

4225Met synen wapenen overdeckt. Oock bracht men voor hem, dat wet, Syne banniere die schoone was, Van silvere, sijt seker das, Met eenen fasche van keele daer in, Met dry merlen, naer mynen sin, Van keelen, ook in 't silvere staende. Sijn tournekeel, als men waende.

4232Op d'ander syde quam sekerlijck.

4234Ors, sonder spot, Met syne wapenen overtoghen. Syne banniere dat's waer, en es niet gheloghen, Brachte men ghedraeghen voor hem, Die schoone was, ick sekere bem, Met eenen silveren leeuwe daer inne Met synopre, als ick kinne, Ghesayt met lelien al vergult. Sijn wapenrock die was fijn Van den selven ghemaeckt al. Hy sach commen, sonder gheschal, Van Marbais mijn heere Jan, Ende liet tot hemwaerts loopen dan Sijn ors dat groote was ende schoone, Ende op d'ander syde so es commen Mijn heer Jan van Marbais voorwaer, Ende liet oock loopen daer Sijn ors rechte te hemwaerts, Ende quaemen t' saemen met snelder vaert, Elck met eenen starcken schachte, Ende staecken malcanderen met crachte.

4252Op d'eerde metten orssen met allen, Daer sy laeghen een groot stuck. Sy hadden beyde groot gheluck.

4256Doen liet loopen in waeren saeken Menich man sijn ors vervaert, Om op te heffen die heeren waert. D'eerste dyer toe ghereden quam, Daer sy beyde laghen, als ick vernam, Dat was heere Aernoult van Grimberghen. Oock quamen met hem, sonder verberghen Twee ruddren stout ende vry. D'een was gheheeten sonder tsy Heere Zegherman Van den Male; D'ander was, dat wet wale Mijnheer Jan van Caelmont, Oock quam daer met dyer stont Menich ander man coene. Heer Aernoult stack in dyen doene Een ruddre die heere Zegherman hiet.

4269Schilde, plaete, no stont in staeden, 't Sperre, en moeste in sijn lijf waden, Ende hy op d'erde viel doot neder. Daernae stack hy eenen anderen weder, Dat hy viel metten orsse, Ende heere Zeghere stack in die porsse Eenen ruddere door synen lichaeme Dat hy doot bleef van den misquaeme, Ende heer Jan van Caelmont die heere, Die hadde ghebroken syne sperre, Ende hielt sijn sweert al baer.

4278Knaepe daer.

4280Metter ooren Ghevallen quam voor syne voeten. Doen quam daer ghereden met goeder moyten Van Wineghem heer Thomas, Ende stack eenen, by Ste. Clais, Die Willem hiet van Massenhove, Ende was van grooten love; Maer heer Thomas achtes cleene, Ende stacken hem daer tusschen twee beenen.

4291't Sperre brack, sijn sweert hy vinck, Dat hem aen syne syde hinck.

4295Dat hy altemaele afvlooch; Dat seyde dieghene die niet en looch. Daer nae es hy voorts ghereden, Ende heeft ghesleghen by waerheden Heere Janne van Caelmont, den ruddere fijn, Op synen helm van bruyn stalijn, Dat hy er inne maeckte eene groote schore; Maer het sweert en ghinck er niet doore, Doch viel hy van den orsse ave; Maer hy spranck op, by Sente Bave, Ende track 't sweert herde saen; Ende daer hy meynde te lyden daen, So was hem heere Zeghere al te nae, Van der Maele, als ick verstae, Ende sloech hem met synen brande Op den helm, als ick becande, So dat heer Thomas, die was seere vrome, Op de eerde viel, als ick gomme.

4314Daer quam heer Jan van Caelmont gaende.

4316Ende sloech met groot ghedruys Op synen helm sulcken eenen slach.

4320Ende mijn heer Jan heeft hem nae dat Syne slippen oppe gheheven Van den schoote ende stack nae desen
't Sweert in sijn lichaem doe, Eer hem eenighe hulpe quam toe, Soo dat hy daer dede sijn inde; Ende hierenbinnen, als ick vinde, Werden die heeren vermonteert, Die daer laeghen, als men my leert, Ende op haer orssen gheseten beyde, Ende heer Jan, als men my seyde, Van Caelmont es ghegaen voort, Ende nam sijn ors, in waeren woordt, Daer hy af ghevallen was, Ende satter oppe nae das, Ende daer naer in den strijt ghesleghen. Doen quam ghereden als een deghen In den strijt heer Gheeraert van Liere, Ghewapent wel met wapenen diere, Op een groot ors, dat seere ran. Hy voerde den schilt, by Sint Jan, Van sinople met eenen hoede van keele. Oock quam neven hem, sonder helen, Heer Paridaen, een sijn neve nae, Van Massenhove, als ick verstae; Want hy was sijn gherechtighe oem. Hy voerde die wapenen, neempt goem, Van sinople met silvere wyt, Van ses stucken, verstaet dit.

4346Die twee rudders stout ende snel Voerden den standaert van Grimberghen. Mijn heere Gheeraert sach sonder berghen Den strijt groot ende hart. Hy reet op een swart ors tyer vaert Dat hem dien dach wel hadde gheproeft. Hy stack eenen, dies seere bedroeft Werden alle gaedre syne maeghen; Want hy gheraeckten, sonder saeghe, Boven den sadele in dien lancken.

4361Ende hy op d'eerde bleef doot. Oock stack eenen in dyen noot,(1) Van Massenhove heere Paridaen.

4364Dede saen Ghevoelen totter herten toe. Noch eenen anderen sloechs hy doe Rechte op syne schouderen boven Dat hethooft op d'eerde quam ghevloghen; Die twee vielen neder op die eerde. Doen riep hy luyde met grooter hoverde: Grimberghen! al dat hy mochte. Dus weert daer met coenen gbedochte in beyde syden seere ghestreden, Ende menich man overreden; Want die van Grimberghen gaderden al Om den standaert, groot ende smal; Ende die van Brabant diesghelijcke Gaderden daer oock alle ghelijcke Om den standaert, die daer hilt De heere van Crainhem met ghewilt. Doen track d'een den anderen aene. Dus wert ghebroken, ick waene, Menighe sperre ende menighen schacht, Ende daer vielen menighe in onmacht.

4393Van het herte so stout ofte soe coene, Hyne hadde ghenoech te doene; Ende die van Brabant vochten seere, Ende dooden menighen by mijnder eere; Want het waeren helden stout, Ende wel ghewapent menich fout, Ende hadden sweerden, die seere beten. Op d'ander syde, doen ick u weten, Vochten van Grimberghen die lieden, Op die andere, als ick bediede, Uytermaeten moordelijcke, Ende brachten.

4404Ende uyt veele landen die blomme; Dat segghe ick u, by Onser Vrouwen; Want daer was by mijnder trouwen Commen die blomme van rudderschape Van Henegouwe in waeren saecken, Van Hamme en uyt Vermandois, Uyt Vrankrijck ende uyt Arthois, Uyt Hollant ende uyt Zeelant, Ende daertoe uyt Gelderlant, Uyt menighen anderen lande met, Die alle vrome waren, dat wel wet.

4415Ofte overryden, Syne souden allegaedre stryden, Ende streden alle te seere veele, Ende dooden menighen ten dyen spele, Daer vele kinderen bleven weesen. Daer was anxt ende vreese Herde groot in beyde syden. Nietmant en woude den anderen myden, Hyne sloech hem af handen ende aermen. Daer riep menich: Och, wach aermen! Die daer sijn ghesontheyt verloos.

4434Ende seere ghequest menighen deghen.

4438Daer quam ghereden ter vaert, Van Sant Pol mijn heere Willem, Wel ghewapent, ick seker bem,(1) Op een ors dat wel ginck, Ende syne banniere in waeren dinck, Voerde voor hem een vrome sergant, Die van keele was, sy u becant, Met dry staeken schoone ter keure, Van silvere ende van laseure Ghevarieert, alsoo hy woude, Met eenen hoofde van goude, Ende eene lelie van sable in 't gout; Sijn tournekeel was met ghewout Van den selven ghemaeckt al Op d'ander syde quam sonder gheschal Van Revie mijn heere Godevaert.

4455Dat schoone was ende faitijs. Hy droeg die wapene, sijt wijs, Van silvere:

4461Voor hem dus ghedreghen brachte. Sijn ors sloech voort met crachte, Ende greep eene sterke sperre. Men sach hem commen met groote gherre Heer Willem die ick nomde hier vooren, Ende nam eene starcke sperre te cooren, Dat een sergant hadde ghebracht aldaer. Hy sloech met spooren jeghen hem voorwaer Wat dien orsse gheloopen conste; Ende als elc anderen naeken begonste, Lieten sy die sperren sincken; Elcken stack den anderen om vermincken Door die schilden tot op die platen, Dat de sperren daer beede braken, Brekende alle in cleine stucken.

4474Maer sy rechten hen op beyde, Ende hebben haere sweerden ghehaven, Ende heere Godevaert heeft gheslaeghen Op heer Willem van Saint Pole. Daer quam daer sonder dole Heere Willem van den Bogaerde toe. Hy voerde den schilt, ick segghe hoe, Van goude ende van sinopre schoone, Met eenen palestele sonder hoene. Van den selven was sijn tournekeel Van seven stucken al gheheel. Hy hadde in sijn hant eenen spriet, Ende stack heere Godevaert, ick en lieghe u niet, Van Reves op syne borst; So wel heeft hyne ontorst Dat hyne van den orsse reet; Maer hy spranck oppe, God weet, Ende ginck totte synen orsse, Daer hy op sat sonder vorse, Dies hem seere holpen syne liede; Want die andere, als ick bediede, Hadden hem herde gherne benomen; Doch es hy op sijn ors commen, Heere Willem van den Bogaerde, segghe ick u, Ende sloech op den helm nu Metten sweerde dat luyde clanck, So dat sijn ors voorwaert spranck Met hem, dat segghe ick u in waerheyden; Maer hy keerde hem omme sonder beyden, Ende soude den slach gherne vreken; Maer daer quaemen tusschen ghestreken So vele volcx dat hy moeste laeten. Doen quam ghereden tot dier straten(1) Heer Paridaen van Heppeghem, Wel ghewapent ick seker bem, Ende syne maeschap al hy hem. Oock bracht men hem, als ick hoore, Syne banniere ghevoert voore, Die van goude was ghemaeckt, Van sinopre wel gheraect; Van den selven sijn tournekeel al te maele. Hy hadde te beleydene, weet waele, Die voetlieden van Grimberghen, Ende liet loopen sonder berghen Sijn ors voore alle syne ghesinde, Ende stack eenen op het ynde, Dat hy hem velde onder den voet, Die maechs was, als ick verstoet, Des heeren van Rotselaere, Daer hy toesach voorwaere, Daer hy hilt onder syne banniere, Die van silvere was goet ende diere Met dry lelien van keelen. Sijn wapenrock sonder helen Was van den selven, dat weet, Ende syne couverture oock met, Die op sijn ors was gheleyt.

4545Doen hy den neve.

4548Die niet en vloe, als ick waene, Ende reet hem weder in den schoot.

4551Die d'een den anderen daer gaf, Ende heer Paridaen viel af Van den orsse op die eerde; Maer hy spranck op, ende ginck ten sweerde, Ende heeft den schilt vooren ghetoghen, Ende heere Hendrick, ongheloghen, Track oock 't syne tot dien tyde, Ende voer hem toe met grooten nyde, Ende waenden slaen sonder keer; Maer heer Paridaen verhaestene eer, Ende sloech hem op den schilt na das, Dat hy bynae ghevallen was.

4566Ende trocken hem van den orsse doe; Maer hy stont op syne voete, Ende weerde hem met goede moyte; Maer d'ander liepen hem so op, Dat sy hem vinghen, sonder scop, Ende naemen hem sijn sweert, Ende en hadde ghedaen sijn maeschap weert, Die hem daer te hulpe quam, Hy hadde den heere loofsaem Uyt den stryde gheveurt ghevaen; Maer sy riepen: Rotselaere! saen, Ende sijn op d'andere ghesleghen.

4579Soe dede heere Paridaen, die heere; Maer den anderen was vele meere, So dat sy hem met crachte naemen, Ende daden sitten alle saemen Op d'ors dat daer hadde bracht Heere Paridaen die seere vacht
Op d'andere te voete alleene. Die heeren waeren op hem erre seere Omdat hy haeren heere hadde ghevelt, Ende sloeghen op hem met ghewelt; Maer hy weerde hem seere vreeselijcke; Ende alle syne lieden diesghelijcke Stonden hem also welle by Dat sy hem monteerden tot dien tijt Op d'ors daer op hadde gheseten Heer Hendrick van Rotselaere, doen ick u weten, Ende doen hy opgheseten was, Weert daer ghestreden seere na das Aen beyde syden by waerheden. Doen quam daertoe tot dier stede Mijn heere Woulter Berthout, Ende met hem twee ruddren stout; D'eene van Oyenbrugghe heere Henrijck; Die andere dat was sekerlijck Van der Maele heere Simoen, Een seer vroom ruddre ende coen. Dese twee was hy bevolen Te hoedene sonder dolen In den strijt al met ghewout. Doen sloech heer Woulter Berthout Eenen ruddere dat hy hem cloofde 't Meesten deel van den hoofde, Ende op d'eerde quam doot ghevallen, Ende heer Hendrick, hoordick tallen, Doorstack eenen tot dyen tyde Dat hy doot viel in den stryde, Ende heer Simoen, die deghen vrome, Hadde eene starcke sperre, als ick goeme, Ende stack eenen die Gontrain hiet, Dat hem syne plaete te staede niet En stont eene quaede not; Want hyne doot stack sonder spot, Dat hy op d'eerde viel doot. 't Sperre brack, ten sweerde hy schoot, Dat hy met haesten track uyten scheede, Ende sloech hem daer tot synen leede, Dat hem af vloch den rechten aerm. Daernae sloech alsoo waerm.