[p. 306]
36
Hoe soudic yemen vruechden geven,
Of ic selve ghene en aen?2
Sorghen, peinsen es mijn leven,
Des moet ic lust ten vruechden laen.4
5
Al wildic nu om vruechden gaen,5
Si sijn mi verre ende onghereit.6
Gheen dinc vor lust ende vroilicheit.
Dus es mijn hertze in zorghen bleven.
Mijn beste zeker es een waen,9
10
Mijn hope es al een twifel sneven,10
Dus moet mijn vruecht aen wanckel staen.11
[p. 307]
Mochtic met zorghen leit verslaen,
So ware mi allen rouwe ontseit.
Gheen dinc vor lust ende vroilicheit.
15
Hoe soudic yement vruechden etc.
Een ordine hevet mijn herte up heven,16
Dats zwart, dat heift soe an ghedaen.
Een graeu doet soe daer binnen cleven.18
Dit heift zoe ervelic ontfaen.19
20
Hoe salsi dan haer van zorghen dwaen?
Want zwart es rauwe ende graeu arbeit.
Dus heift zoe lust no vroylicheit.
Hoe sal ic yemen etc.23
Ballade. Het gehele lied is een rondo (zie 31) De e″ in regel 5 (op ‘vruech’-) is conjectuur. Door wegsnijding van de bovenste lijn uitgevallen, maar het lijntje beneden de streep nog zichtbaar (zie facs.). In slotmaat f′ toegevoegd.
2‘als ik zelf geen (vreugde) heb’.
4laen, ‘laten’.
5hs. wildi.
6onghereit, ‘niet onder mijn bereik’.
9zeker, ‘zekerheid’.
10een twifel sneven, ‘een onzeker weifelen’.
11aen wanckel staen, ‘in een wankele positie verkeren’.
