[p. 329]
[p. 330]
Mettien sprac hi:
10
‘Des dankic di.’
Hi sat daer bi11
Met sinen langhen baerde.
Langher doe ic niet ne spaerde.13
Ic groete dat wivelic beilde goet.
15
Scaemte in haer doe meest verbaerde.15
Si sprac: ‘vilein, mi dinct dat ghi mesdoet,
Doet van den bloumen uwen voet,17
Maect u van hier ende gaet uwer vaerde!’18
Dat wijflic scijn
20
Was eighin zijn.
Des hadde ic pijn
Int herte mijn.
Hi gaf enen grijn,23
Des mi de zin verzwaerde.24
25
Ic sprac: ‘mi wondert, scone vrouwe,
Wat ghi versiet an desen kerel out.26
Minne ende jonst in rechter trouwe
Salic u gheven, zelver ende gout!’28
[p. 331]
So gaf mi orlof menichfout.29
30
‘Mi dert’, seit soe, ‘dat ic u scauwe!
Laet mi allein
Mettem ghemein!
Sijn trauwe es reyn,
Sijn ontrauwe clein,
35
U ja es nein!
Alsulc ic gein ghelauwe!36
Ghestadich hout hi herte ende zinne.
Sijn duecht verchiert sijn anscijn scoon.
Hier omme eist recht dat icken minne,
40
Den hoet ende ic, dat es sijn loon.
Hu minne es hoon, ghi sijts ghewoon!41
Dus willic houden dat ic kinne.’
De kerel grijs
Was haer amijs.
45
Na haer avijs
Haddi den prijs.46
De vrauwe jolijs47
Die nammen bi den kinne.
Chanson met balladische strofen zonder refrein. De zangwijs met stollenherhaling. De melodie is tweemaal overgeleverd, enige gedeelten zijn gelijk; geheel verschillend is het vlotte dialogische deel (de 4 halve regels). De tweede nauwkeuriger versie is hier gekozen. De e″ tegen het einde moet naar de eerste versie leert d″ zijn.
2hoet, ‘krans’.
8het is een omkering van de traditionele hoofse liefdesverhouding wanneer de dame zich ‘eyghin vry’ geeft aan haar minnaar (maar dat is in dit geval dan ook geen ‘here’, maar een ‘kerel’).
11hi sat daer bi, ‘hij ging bij haar zitten’ (verg. stoet in r. 4).
13spaerde, ‘talmde’.
15‘zij toonde zich toen hevig gegeneerd’ (waarschijnlijk ook vanvege het onhoofse gedrag van haar minnaar).
17uit deze regel zou men opmaken, dat de oude man de krans niet op het hoofd heeft gezet, maar, omdat hij er niet goed weg mee wist, voor zich neergelegd; om hem te beledigen zet de dichter dan, terwijl hij nadertreedt om zijn compliment te maken (r. 14), quasi per ongeluk zijn voet op de neediggende krans, misschien ook om uit te drukken dat deze eigenlijk hem, de versmade minnaa toekomt.
23grijn, ‘grijns’.
24de zin verzwaerde, ‘ergerde’.
29so, l. soe.
36alsulc ic gein ghelauwe, ‘zo'n ja (dat neen is) accepteer ik niet’.
41hoon, ‘bedrog’; verg. Jan Praet: ‘Bi dattu daer toe zijs ghewone / dattu gherne sonden plies’ (ed. Bormans r. 2295/6).
46‘volgens haar mening had hij de prijs der overwinning (de krans) verdiend’.
47jolijs, ‘galant, amoureus’.
