[‘Het viel een hemels dauwe’] Die wyse. Het was een lodderlyc pape.  Het viel een hemels dauwe  Al in een cleyn maechdekijn  Ten was noyt beter vrouwe  Dat dede een cleyn kindekijn  Dat van haer was gheboren  Ende sij bleef maghet fijn [p. xviij]    O maghet wtuercoren  Lof moest v altoos zyn.     Die maghet ginck met kinde  Geen swaerheyt en ginck haer aen  Als Ioseph dat versinde  Die goede rechtueerdighe man  Hij dachte ick wilse laten  Ick en ben die vader niet  Ende trecken mijnder straten  Eer mij meer schanden gheschiet.     Al van des hemels throone  Sprack hem die Enghel aen  Ioseph Dauids sone  O waerdighe salighe man  Blijft alle beyde te gader  Het is bouen natueren cracht  Dat Godt almachtich vader  In haer dus heeft ghewracht.     Corts daer naer is ghecomen  Een Keyserlijck ghebot  Dat niemant wtghenomen  Hij en quame sonder spot  Van daer hij waer gheboren  Ende brenghen zijn tribuyt  Dat dedemen daer hooren  Ende roepen ouer luyt.     Maria ende Ioseph mede  Quamen te Bethleem waert  Want daer was Iosephs stede  Als ons die scriftuere verclaert [p. xix]    Maer sij en mochten nieuwers inne  Men wijsdese altoos voort  Die hemelsche Coninghinne  En was daer niet ghehoort.     Int velt hebben sij vonden  Een huijs seer dunne ghedaect  Binnen soo corten stonden  Hebben sij logijs ghemaect  Daer wert die maghet moeder  Al sonder wee oft pijn  Van tsmenschen soon en broeder  Hoe mocht hij ons naerder sijn.     Wt moederlijcker minnen  Leyde sij hem op haren schoot  Haer herte verblijde van binnen  Dat dede sijn mondeken root  Sij custen hem aen sijn wanghen  Sij custen hem menichfout  Dat hij quam sijn gheuanghen  Verlossen ionck ende oudt     Maria die suyuer fonteyne  Daer Godt sijn ruste in nam  Bidt voor ons alle ghemeyne  Ende versoent dat Godtlijck lam  Soo dat wij moghen gheraken  Met hem int soetste dal  Daer vreucht is bouen maten  Die eewelijck dueren sal.