[‘Met desen nieuwen iare’]    Met desen nieuwen iare,  So willen wij vrolijc zijn  Ons heuet een maghet claere  Ghebaert een kindekijn,  In Bethleem vercoren,  So ons die scriftuere verclaert,  Is ons een kint gheboren,  Die mager bleef ombeswaert.     Hier bouen wt den troone  Wert Gabriel ghesant,  Al totter maghet schoone,  Al in dat Iootsche lant,  In Nazareth ter stede  Vant hij die maghet alleyne,  Hij sprack Godt gheue v vrede,  Godt zij met v ghemeyne.     Ghij zijt bouen alle vrouwen  Van Gode ghebenedijt,  Bij v wort noch behouden, [p. xxij]    Dat Adam heeft ontvrijt  Ghij sult in uwen lichame  Een edel vrucht ontfaen,  Ende blijuen sonder blame,  En twijfelt daer niet aen.     Die maecht wert seer van binnen  Verscrickt in haren moet,  Sij dacht in haren sinnen,  Hoe comen mocht die groet,  Die haer den Inghel brochte,  Sij en hadde noyt man ghesien,  Sij dachten in haren sinnen,  Och hoe sal dat gheschien.     Die Inghel sprack o reyne  Waerom sijdij versaecht,  Ghij sult ontfanghen een greyne,  Ende blijuen een suvuer maecht,  Ende baren sonder pijne  Dat licht der Enghelen broot  Der werelt medecijne  Ende sal zijn sijns ghenoot.     Hoe soude ick kint ghedraghen  Ick en kende noyt gheenen man  Noch en hebbe in mijn behaghen  Hoe soude dat wesen dan  Het is bouen natueren crachten  Te sijne moeder ende maecht  Hierom trueren mijn ghedachten  Hierom ben ick versaecht.     O hooge maecht van prijsen [p. xxiij]    Waerom sijdy versaecht  Die heylighe gheest sal rijsen  In v wel suyuer maecht  Godts crachten wtuercoren  Die sullen u omuaen  Dat wort van v gheboren  Sal Adams sonden dwaen.     Oock Elizabeth heeft ontfaen  In haerder ouder tijt  Haer daghen zijn vergaen  O maghet ghebenedijt  Het is in Godts vermeughen  Dat is ende wesen sal  Nv blijft in goeden heughen  Vertroost dat iammer dal.     Die sone des alderhoochsten  Soo sal hij zijn ghenaemt  Hij sal die werelt vertroosten  Ende hij blijft ombeschaemt  Sijn rijck sal altijt dueren  Ende nemmermeer vergaen  Hierom en wilt niet trueren  Die vrucht sult ghij ontfaen     Die ootmoedige pellicaen reyne  Viel neder op haer knien  Siet hier Gods deerne cleyne  Na uwen woorden moet mij gheschien  Al totter seluer uren  Ontfinck die maghet fijn  Sij droech hem sonder trueren [p. xxiiij]    Sij baerde hem sonder pijn.     In Bethleem vercoren  Als ons die scriftuere verclaert  Is ons dit kint gheboren  Het is veel eeren waert  Die moeder is maecht eerbaer  Dies willen wij vrolijck zijn  Hij is Godt ende mensch te gaer  Hij en mocht niet beter zijn.